Het was oktober geworden.
De bladeren waren van de boom gevallen.
Ze lagen nu op de grond.
'Ik ga naar het huis van Pad,' zei Kikker.
'Ik ga al de bladeren bij elkaar harken die op zijn grasveld zijn gevallen. Dat wordt een echte verrassing voor hem.'
Kikker pakte een hark uit de schuur.
Pad keek uit zijn raam.
'Overal liggen van die smerige bladeren,' zei Pad.
Hij pakte een hark uit de kast.
'Ik ga naar het huis van Kikker om al zijn bladeren bij elkaar te harken.
Wat zal Kikker dat fijn vinden.'
Kikker rende door het bos, zodat Pad hem niet zou zien.
Pad rende door het hoge gras, zodat Kikker hem niet zou zien.
Kikker kwam bij het huis van Pad. Hij keek door het raam naar binnen.
'Dat komt mooi uit,' zie Kikker. 'Pad is niet thuis. Hij zal nooit te weten komen, wie zijn bladeren bij elkaar heeft geharkt.'
Pad ging naar het huis van Kikker. Hij keek door het raam naar binnen.
'Dat komt mooi uit,' zei Pad. 'Kikker is niet thuis. Hij zal nooit kunnen raden, wie zijn bladeren heeft geharkt.'
Kikker ging hard aan het werk. Hij harkte de bladeren op een grote hoop. Het grasveld van Pad was al gauw schoon. Kikker legde de hark over zijn schouder en ging op weg naar huis.
Pad begon ijverig te harken en maakte van de balderen één grote hoop.
Al gauw was er geen blad meer te zien in de voortuin van Kikker.
Pad legde de hark over zijn schouder en ging op weg naar huis.
Toen kwam de wind. Hij blies over het land. De hoop dorre bladeren die Kikker voor Pad bijeen had geharkt, werd naar alle kanten geblazen.
De hoop dorre bladeren die Pad voor Kikker bijeen had gebracht, werd naar alle kanten geblazen.
Toen Kikker thuiskwam, zei hij: 'morgen ga ik de bladeren opruimen die op mijn eigen grasveld liggen. Wat zal Pad verrast staan te kijken!'
Toen Pad thuiskwam, zei hij: 'morgen ga ik hard aan het werk om mijn eigen bladeren op te ruimen. Wat zal Kikker verrast opkijken!
Die avond waren Kikker en Pad allebei gelukkig, toen ze ieder het licht uitdeden en naar bed gingen.
Bron: M. van Donkelaar, M. van Rooijen, S. Klaassen
maandag 25 oktober 2010
zondag 17 oktober 2010
Een herfstverhaal over gele, rode en bruine vallende blaadjes
Een herfstverhaal over gele, rode en bruine vallende blaadjes
Heel lang geleden, toen de aarde nog niet zo lang bestond en de bomen altijd groen waren, ging een man op weg naar het noorden. De middagzon scheen op zijn rug en hij trok over bergen en rivieren, door bossen en woestijnen, tot hij in een prachtig sprookjesland kwam.
Het was ongelooflijk, daar kwam de zon maar een heel klein stukje boven de horizon en ging hij heel vroeg weer onder, maar onder zijn stralen werd de wereld in allerlei kleuren gezet. De bomen hadden de meeste kleuren. Ze waren niet altijd groen, zoals bij hem thuis in het zuiden, nee, ze schitterden in verschillende kleuren geel, rood en bruin. In de verte staken de bergen er boven uit, die blauw waren met toppen wit van de sneeuw.
Toen de man na enige tijd terugging naar het zuiden en aan de mensen uit zijn dorp vertelde wat hij gezien had, wilde niemand hem geloven.
"Dat is een sprookje," zeiden ze tegen hem en ze lachten hem uit. "De bomen zijn toch nooit geel, rood en bruin."
"En toch is het waar. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien," zei de man. "Als jullie me niet geloven, ga dan zelf kijken." Maar de dorpsbewoners waren gemeen, en zeiden: "Als je wilt dat wij je geloven, ga dan zelf nog een keer en neem dan een tak van zo'n rode, gele en bruine boom mee."
"Dat zal ik doen," zei de man en hij ging opnieuw de lange weg naar het noorden.
Er was een hele tijd voorbijgegaan, en de man was nog altijd niet terug. De mensen waren hem al bijna vergeten. Maar op een dag werden ze aan hem herinnerd. In het dorp kwam een prachtige gekleurde vogel aanvliegen die in zijn snavel een tak met gele, rode en bruine kleuren had. De vogel wierp de tak in een boom en op hetzelfde ogenblik werd de boom helemaal geel, rood en bruin.
De gekleurde vogel was de man die naar het noorden was gegaan. Toen de mensen allemaal kwamen kijken, krijste hij, alsof hij hen uitlachte en hij vloog weg. Maar de tak met de herfstbladeren liet hij liggen. Vanaf die tijd verloren de bomen in de herfst gele, rode en bruine blaadjes.
Bron: Niet bekend
Heel lang geleden, toen de aarde nog niet zo lang bestond en de bomen altijd groen waren, ging een man op weg naar het noorden. De middagzon scheen op zijn rug en hij trok over bergen en rivieren, door bossen en woestijnen, tot hij in een prachtig sprookjesland kwam.
Het was ongelooflijk, daar kwam de zon maar een heel klein stukje boven de horizon en ging hij heel vroeg weer onder, maar onder zijn stralen werd de wereld in allerlei kleuren gezet. De bomen hadden de meeste kleuren. Ze waren niet altijd groen, zoals bij hem thuis in het zuiden, nee, ze schitterden in verschillende kleuren geel, rood en bruin. In de verte staken de bergen er boven uit, die blauw waren met toppen wit van de sneeuw.
Toen de man na enige tijd terugging naar het zuiden en aan de mensen uit zijn dorp vertelde wat hij gezien had, wilde niemand hem geloven.
"Dat is een sprookje," zeiden ze tegen hem en ze lachten hem uit. "De bomen zijn toch nooit geel, rood en bruin."
"En toch is het waar. Ik heb het met mijn eigen ogen gezien," zei de man. "Als jullie me niet geloven, ga dan zelf kijken." Maar de dorpsbewoners waren gemeen, en zeiden: "Als je wilt dat wij je geloven, ga dan zelf nog een keer en neem dan een tak van zo'n rode, gele en bruine boom mee."
"Dat zal ik doen," zei de man en hij ging opnieuw de lange weg naar het noorden.
Er was een hele tijd voorbijgegaan, en de man was nog altijd niet terug. De mensen waren hem al bijna vergeten. Maar op een dag werden ze aan hem herinnerd. In het dorp kwam een prachtige gekleurde vogel aanvliegen die in zijn snavel een tak met gele, rode en bruine kleuren had. De vogel wierp de tak in een boom en op hetzelfde ogenblik werd de boom helemaal geel, rood en bruin.
De gekleurde vogel was de man die naar het noorden was gegaan. Toen de mensen allemaal kwamen kijken, krijste hij, alsof hij hen uitlachte en hij vloog weg. Maar de tak met de herfstbladeren liet hij liggen. Vanaf die tijd verloren de bomen in de herfst gele, rode en bruine blaadjes.
Bron: Niet bekend
maandag 11 oktober 2010
De winterslaap.
De winterslaap. Egel was zoek. Hij was nergens meer te vinden. Hij gedroeg zich al een beetje vreemd de laatste tijd. Hij zat alleen maar te eten, en elke keer als je egel zag was hij een beetje dikker geworden. Flip de mus maakte zich een beetje zorgen om egel. Er zal toch niks aan de hand zijn. Een tijdje geleden kwam flip de mus, egel nog tegen. Flip vroeg toen aan egel, wat ben jij nou aan het doen, je zit al 20 dagen alleen maar te eten. En je komt nooit meer met mij spelen. Het is herfst zei de egel met een volle mond, want hij had net in een lekkere paddestoel gebeten. Nou en, zei flip dat is toch fijn, dan krijgen alle blaadjes een ander kleur, en dan vallen ze van de boom zei flip. Ik vind dat toch zo’n mooi gezicht al die kleuren. Rode, en gele en bruine blaadjes die allemaal op de grond liggen dat is toch leuk dan kunnen we ons goed verstoppen zei flip. | |
Nee, zei de egel, het is herfst, ik kan niet komen spelen. Maar ik ga nu weer want ik heb trek in een lekkere regenworm, of in een dikke slak of misschien wel een appeltje wat de mensen hebben achtergelaten. En weg was egel. En flip de mus bleef weer alleen achter. En nu was egel dus zoek. En het was nu al bijna winter. Flip had overal gekeken, maar hij had hem nergens kunnen vinden. En flip was een beetje teleurgesteld. Hij ging maar op zoek naar kikker of de vis misschien wisten zij wel waar egel nou was. Toen hij bij de vijver was aangekomen zag hij vis al zwemmen. Vis, Vis, riep flip. Ik wil je vragen. Shhh, zachtjes zei vis, je moet niet zo schreeuwen hoor zei de vis. Heel veel dieren doen nu de winterslaap en als jij zo gaat schreeuwen dan worden ze allemaal wakker. | |
Tjielp Een winterslaap zei flip. Ja zei vis, een winterslaap. En toen begon vis uit te leggen. Als het herfst is vallen alle blaadjes van de bomen, en het wordt buiten veel kouder. Dat is voor de dieren een teken dat het gauw winter gaat worden. Alle dieren gaan dan op zoek naar eten, en ze eten hun buikje flink rond, en worden ze ook een stuk dikker. Ja zegt flip, dat gebeurde bij egel ook. Precies, zei vis, egel ging lekker veel eten, en dat doet hij zodat hij de heeeele winter kan slapen. Dan hoeft hij niet meer wakker te worden om een lekker hapje te gaan zoeken. Oh zei flip, dus egel is nu aan het slapen? Ja zei vis. Eerst heeft hij een mooi holletje gemaakt, dat heeft hij gedaan om de hele winter lekker warm te blijven. Hij zoekt een mooi plekje uit en haalt dan allemaal blaadje naar binnen. Ohh, ik snap het zei flip, dus hij is helemaal niet zoek. Nee hoor zei vis. En in de lente wordt egel weer wakker. Dan kan je weer fijn met egel spelen. En onthoudt goed, zachtjes zijn he, in het bos? Ja, fluisterde flip, en hij liep fladderde heel zachtjes weg. Bron:Juf Sanne |
zondag 10 oktober 2010
Bram, het Zeehondje.
Bram, het Zeehondje.
Op de Waddenzee bij Nederland woonde een jong zeehondje. Het heette Bram. Bram had ook nog een zusje, dat heette Toos. Met hun vader en moeder zwommen ze de hele dag lekker rond tussen de zandbanken van het Wad. Er was genoeg te eten voor iedereen en als ze hun buikje rond hadden gegeten gingen ze lekker een beetje zwemmen en spelen in het water. Daar hebben zeehondjes geen A- of B-diploma voor nodig! Wanneer ze moe waren geworden lagen ze lekker in het zand te zonnen. Daar werden ze wel niet mooi bruin van, zoals mensen, maar ze vonden het wel lekker.
Op een dag ging Bram in zijn eentje wat verder weg van het Wad waar ze woonden, dan hij anders deed. Heel in de verte lag een tamelijk grote, zwarte boot. Daar wilde hij wel eens even een kijkje nemen. Toen hij er vlak bij was, gebeurde er iets vreselijks! Bram nam net een flinke duik onder water, toen hij ineens in de gaten kreeg, dat voor hem en op zij van hem allemaal draden zaten. Die arme Bram was in het net van de visser terechtgekomen! Die boot, waar hij op af zwom was een vissersboot!
Bram kon geen kant meer op. Omdraaien ging niet, daarvoor was het net te smal. Achteruit zwemmen is ook niet makkelijk voor een zeehond. En links en rechts was alleen maar dat net!
Als hij een jongetje was geweest was hij vast in huilen uitgebarsten, maar hoewel kleine zee hondjes huilers heten, kon Bram geen tranen met tuiten huilen. Het was toch al nat genoeg in de zee.....
Op het Wad begon Toos zich ongerust te maken. Ze had al een hele tijd niets van Bram ge hoord! Waar zat die drommelse kwajongen toch? Ze besloot de zee op te gaan en al gauw zag ze de vissersboot in de verte liggen. Bram zou daar toch niet naar toe gegaan zijn? Iedere zeehond wist toch hoe gevaarlijk vissers waren! Toos besloot om toch meer eens bij die boot te gaan kijken. Toen ze er een paar honderd meter vandaan was, zag ze hoe de vissers bezig waren een groot net naar binnen te halen. Er zaten veel vissen in. Hun schubben glinsterden in de zon. En toen..... zag ze hoe in het net ook een zeehondje vast zat. Bram natuurlijk! O, o, wat moest ze doen?
Met een reuzevaart zwom ze terug naar de zandbank waar haar vader in de zon lag. Ze vertel de hem wat ze had gezien en ook, dat die boot er nog steeds lag. Vader ging meteen met haar mee terug om te zien of hij nog wat kon doen.
Aan boord van de vissersboot was het net nu helemaal binnen gehaald. De vissers vonden het wel grappig, zo’n klein zeehondje te hebben gevangen. “Wat zullen we met hem doen?”, vroe gen ze aan elkaar. De één wilde hem op de vismarkt verkopen, gelijk met alle andere vis. Een ander voelde er meer voor om hem aan een circusdirecteur te verkopen. Dan kon hij kunstjes leren. Het publiek kon daar dan om lachen. Weer een ander zei: ”Geef hem maar aan mij, dan kunnen mijn kinderen er mee spelen!”. Ze zouden wel zien, wanneer ze weer aan de wal waren. Ondertussen zat Bram op het dek zijn ogen uit te kijken. Al die grote mensen! Hij werd er bang van. Was hij maar niet zo ver weg gezwommen! Dan was hij nou leuk met Toos aan het spelen!
Opeens hoorde Bram wat. Uit het water kwam het geluid van een vader-zeehond. Zou dat papa zijn! Hij hoopte het zo! En o, wat zou hij daar graag naar toe willen gaan!
Juist op dat moment liep de visser, die hem mee naar huis wilde nemen op hem af. Hij pakte Bram op en nam hem in zijn armen. Nu kon Bram over de reling heenkijken. En daar zag hij de vertrouwde kop van zijn vader! En daarnaast zwom Toos! Hij werd er wild van. Hij zwaaide met zijn staart en hij zwiepte met zijn vinnen. Van schrik liet de visser Bram uit zijn handen vallen. Die kwam precies op de rand van de boot terecht. Zou hij terug vallen in de boot? Nee, het scheelde niet veel, maar op het laatste moment kantelde Bram de goede kant op. Hij was weer vrij!
Op de boot klonk een kreet van teleurstelling! Maar Bram wist niet hoe gauw hij bij papa en Toos moest zien te komen. Samen zwommen ze weer terug naar de zandbank. Het avontuur was goed afgelopen. Bram moest er niet aan denken, dat hij bijna een circusclown was gewor den!
Bron: De verhaaltjesopa
maandag 4 oktober 2010
Een herfstdoos maken
Een herfstdoos maken
Jasper en Sanne zitten aan de grote tafel in de woonkamer. Het is gezellig. Poekie Poes ligt te snorren dichtbij de verwarming. Buiten tikt de regen tegen de ruiten. Het is herfst.
Op de tafel liggen mooie gekleurde herfstbladeren: rood en geel. Beukennootjes, kastanjes en takjes. Die hebben Sanne en Jasper allemaal gevonden in het bos. Sannes moeder legt nog meer spullen op tafel: scharen, lijm, verf en doorkijkpapier.
'Nou hebben jullie alles', zegt ze. Jasper en Sanne kijken naar hun dozen. Ze gaan een herfstdoos maken. Maar hoe moet dat dan?
'Jullie moeten eerst de deksel eraf halen. Dan kunnen jullie de binnenkant met bladeren plakken', zegt Sannes moeder. Ze doet voor hoe het moet.
Met rode blosjes op hun wangen zijn Jasper en Sanne aan het werk. Jaspers hand zit vol met lijm. De blaadjes blijven op zijn handen plakken.
'Ik heb een herfsthand', zegt Jasper. Sanne plakt blaadjes op haar gezicht.
'Ik heb een herfstgezicht', zegt ze. Ze moeten allebei lachen. Sannes moeder komt uit de keuken. Ze moet ook lachen om het rare stel.
'Zo komt die herfstdoos nooit af', zegt ze. Jasper en Sanne gaan weer braaf verder met de doos. Sannes moeder laat zien dat ze beukennootjes en kastanjes op de bodem moeten plakken. Een voor een plakken ze die vast. Dan rollen er beukennootjes van de tafel. Poekie Poes doet een oog open en daarna nog een. Hij rekt zichzelf uit en springt van de verwarming af. Hij rent achter de beukennootjes aan en schiet ze met zijn rechterpoot door de kamer.
'Laat de poes maar lekker spelen. Ik zal nu voordoen hoe jullie paddestoelen maken', zegt Sannes moeder. Van het witte karton maakt ze een steel. Van het rode karton maakt ze een hoedje.
'Er moeten nog witte stippen op. Dan is het een kabouterhuisje', zegt Sanne.
'Ja, die verven we erop', zegt Sannes moeder.
'Ik wil geen kabouters in mijn doos', zegt Jasper.
'Dan maak jij een boom', zegt Sannes moeder. Ze pakt wat bruin karton en maakt een echte boomstam. Jasper doet het na en glundert als de boom in zijn doos staat.
Zo zijn ze nog een tijdje ingespannen aan het werk. Als alles erin is geplakt pakt Sannes moeder een schaar. Ze knipt aan de voorkant en in de deksel van de doos een gat. Daarna plakt ze er doorschijnend papier voor.
'Mijn doos ook', zegt Jasper.
'Jouw doos ook', zegt Sannes moeder.
'De herfstdozen zijn klaar. Doe de deksel er maar op', zegt Sannes moeder.
Als de deksels erop zitten kijken ze in de doos.
'Oh wat mooi', zegt Sanne. Jasper kijkt en zet de doos weer op tafel.
'Vind je het niet leuk?' vraagt Sanne. Jasper haalt zijn schouders op.
'Ik vind de blarenregen leuker', zegt hij.
'Volgende week gaan we naar het bos. Dan kun je de blaadjes weer in de lucht gooien. En we gaan op zoek naar de bewoners van het bos', zegt Sannes moeder.
'Welke bewoners?' vraagt Jasper.
'Eekhoorntjes, egels, muisjes', zegt Sannes moeder.
'Jaaa! Dat is leuk', roepen ze alletwee tegelijk.
'En nu gaan we de spullen opruimen. De herfstdozen zetten we op het kastje. Jullie hebben wel een warme chocolademelk verdiend', zegt Sannes moeder.
©Anne de Vries-Neuteboom
Jasper en Sanne zitten aan de grote tafel in de woonkamer. Het is gezellig. Poekie Poes ligt te snorren dichtbij de verwarming. Buiten tikt de regen tegen de ruiten. Het is herfst.
Op de tafel liggen mooie gekleurde herfstbladeren: rood en geel. Beukennootjes, kastanjes en takjes. Die hebben Sanne en Jasper allemaal gevonden in het bos. Sannes moeder legt nog meer spullen op tafel: scharen, lijm, verf en doorkijkpapier.
'Nou hebben jullie alles', zegt ze. Jasper en Sanne kijken naar hun dozen. Ze gaan een herfstdoos maken. Maar hoe moet dat dan?
'Jullie moeten eerst de deksel eraf halen. Dan kunnen jullie de binnenkant met bladeren plakken', zegt Sannes moeder. Ze doet voor hoe het moet.
Met rode blosjes op hun wangen zijn Jasper en Sanne aan het werk. Jaspers hand zit vol met lijm. De blaadjes blijven op zijn handen plakken.
'Ik heb een herfsthand', zegt Jasper. Sanne plakt blaadjes op haar gezicht.
'Ik heb een herfstgezicht', zegt ze. Ze moeten allebei lachen. Sannes moeder komt uit de keuken. Ze moet ook lachen om het rare stel.
'Zo komt die herfstdoos nooit af', zegt ze. Jasper en Sanne gaan weer braaf verder met de doos. Sannes moeder laat zien dat ze beukennootjes en kastanjes op de bodem moeten plakken. Een voor een plakken ze die vast. Dan rollen er beukennootjes van de tafel. Poekie Poes doet een oog open en daarna nog een. Hij rekt zichzelf uit en springt van de verwarming af. Hij rent achter de beukennootjes aan en schiet ze met zijn rechterpoot door de kamer.
'Laat de poes maar lekker spelen. Ik zal nu voordoen hoe jullie paddestoelen maken', zegt Sannes moeder. Van het witte karton maakt ze een steel. Van het rode karton maakt ze een hoedje.
'Er moeten nog witte stippen op. Dan is het een kabouterhuisje', zegt Sanne.
'Ja, die verven we erop', zegt Sannes moeder.
'Ik wil geen kabouters in mijn doos', zegt Jasper.
'Dan maak jij een boom', zegt Sannes moeder. Ze pakt wat bruin karton en maakt een echte boomstam. Jasper doet het na en glundert als de boom in zijn doos staat.
Zo zijn ze nog een tijdje ingespannen aan het werk. Als alles erin is geplakt pakt Sannes moeder een schaar. Ze knipt aan de voorkant en in de deksel van de doos een gat. Daarna plakt ze er doorschijnend papier voor.
'Mijn doos ook', zegt Jasper.
'Jouw doos ook', zegt Sannes moeder.
'De herfstdozen zijn klaar. Doe de deksel er maar op', zegt Sannes moeder.
Als de deksels erop zitten kijken ze in de doos.
'Oh wat mooi', zegt Sanne. Jasper kijkt en zet de doos weer op tafel.
'Vind je het niet leuk?' vraagt Sanne. Jasper haalt zijn schouders op.
'Ik vind de blarenregen leuker', zegt hij.
'Volgende week gaan we naar het bos. Dan kun je de blaadjes weer in de lucht gooien. En we gaan op zoek naar de bewoners van het bos', zegt Sannes moeder.
'Welke bewoners?' vraagt Jasper.
'Eekhoorntjes, egels, muisjes', zegt Sannes moeder.
'Jaaa! Dat is leuk', roepen ze alletwee tegelijk.
'En nu gaan we de spullen opruimen. De herfstdozen zetten we op het kastje. Jullie hebben wel een warme chocolademelk verdiend', zegt Sannes moeder.
©Anne de Vries-Neuteboom
zondag 26 september 2010
De Tovenaar.
De Tovenaar.
De dikke tovenaar had heerlijk geslapen. Hij wreef zijn ogen nog eens uit, snoot zijn neus nog een keer en stapte toen uit zijn bed. Zo, nou een lekker maaltje, dan werd het vast weer een fijne dag! Toen hij zich had gewassen en aangekleed ging hij naar beneden. Daar stond op de tafel zijn bord al klaar. Waar zou hij vandaag nu eens van gaan smullen? Ah, hij wist het al: Heerlijke müsli met yoghurt en natuurlijk veel suiker. Hij hield zijn beide handen boven zijn bord en hij sprak een geheimzinnige spreuk uit. En wat er toen gebeurde? Helemaal niets! Dat was een tegenvaller! Elke morgen toverde hij zo voor zich zelf een heerlijk ontbijt, elke middag een verrukkelijke lunch en ‘s avonds nog eens een fantastisch lekker diner! Wat was er nou weer aan de hand? Kon hij niet meer toveren? Hij probeerde het nog een keer, maar weer bleef zijn bord leeg! Wat anders dan. Hij had zijn haar nog niet gekamd. Toch nog maar eens de haarkamspreuk proberen. Maar na zijn toverwoorden zat zijn haar nog net zo slordig als daar voor. De arme dikzak snapte er niets meer van.
Hij besloot maar eens een bezoekje te gaan brengen aan de man, die hem de toverkunst had geleerd: Matak, De Grote Tovenaar! Hij stapte in zijn autootje en reed naar het huis van zijn grote voorbeeld. Gelukkig was de beroemde Matak thuis. “Wat kan ik voor je doe?”, vroeg hij. “Ach Grote Tovenaar”, zei de dikke tovenaar, “ik kan het niet meer! Geen één toverkunst lukt me meer!”
“Wat heb jij de laatste tijd getoverd?”, vroeg Matak. “Nou, lekkere ontbijtjes, heerlijke lunches en fantastische diners! En dan kam ik elke morgen mijn haar met een toverspreuk!”
“Ik snap het al!”, zei Matak toen, “Je hebt je toverkunst alleen maar voor jezelf gebruikt en elke keer dat je voor je eigen plezier tovert, verlies je er iets van! Ga naar huis en doe eens iets voor anderen! Dan zal je vast wel weer kunnen toveren!”
Onze dikke tovenaar wist niet hoe hij het had. Iets voor anderen doen! Daar had hij nog nooit aan gedacht! Maar hij wilde toch proberen zijn toververmogen terug te krijgen!
Met zijn hoofd vol vragen reed hij naar huis terug. Hij zette zijn auto in de garage en ging lopend de stad in. Nu moesten er goede daden gedaan worden, en vlug ook nog!
Plotseling zag hij iets. Aan de kant van de weg stond een oud vrouwtje, dat kennelijk niet over durfde steken. Hij pakte het oudje bij haar arm en toen er even geen auto’s aankwamen nam hij haar mee naar de overkant. Het vrouwtje stribbelde wel tegen, maar daar trok hij zich niets van aan! Aan de overkant begon ze toch tegen hem te schreeuwen! “Domme dikzak! Ik wil hele maal niet naar de overkant”, schreeuwde ze. En voor hij iets terug kon zeggen rende ze alweer terug naar de plaats waar ze eerder had gestaan.
De tovenaar wandelde verder. Daar zag hij een koopman, die een handkar tegen de helling van een brug probeerde verder te duwen. Onze tovenaar kreeg medelijden met de man en hielp hem de kar te duwen. Bovenaan de brug bedankte de man hem heel hartelijk. Als dank kreeg hij een paar wortelen. “Voor uw avondmaal!”, zei de koopman nog.
Even later zag de tovenaar, hoe twee jongens een veel kleinere knaap aan het pesten waren. Hij sprong er tussen en de kleine jongen kon ontkomen aan zijn belagers. “Dank u wel!”, riep hij.
“Nou, nou, al weer een goede daad!”, dacht onze vriend en hij wandelde weer verder.
Aan de kant van de weg was een meisje de ramen aan het lappen. Ze stond boven aan de ladder toen er een hond aan kwam rennen. Die botste tegen de ladder aan en het meisje viel naar beneden. De tovenaar rende er op af en kon het meisje nog net op tijd opvangen! Ze vloog hem om zijn hals, zo blij was ze! De tovenaar begon er nog plezier in te krijgen om anderen te hel pen! Aan de overkant van de straat stond een klein jongentje. Naast hem stond een driewieler tje. Het kind huilde erbarmelijk! De tovenaar ging er op af. “Waarom huil je zo?”, vroeg hij. Het jongentje antwoordde: ”Mijn fietsje is kapot! Ik kan er zo niet meer mee thuis komen!” Uit gewoonte sprak onze dikzak een toverspreuk. En waarachtig! Het fietsje was weer heel! Hij kon weer toveren! Maar één ding wist hij zeker! Hij zou voortaan zoveel mogelijk zijn tover kunst gebruiken om anderen te helpen!
Bron: De verhaaltjesopa
maandag 20 september 2010
Indianen in de tuin
Indianen in de tuin
Jasper en Sanne zitten in de tuin en hebben allebei een indianenpak aan. Op hun hoofd hebben ze een indianentooi. Die heeft Jaspers moeder gemaakt van een stuk gekleurde band en een paar veren.
'Boem, boem, boem, klinkt het door de tuin. Jasper en Sanne zijn aan het trommelen. Dat doen echte indianen.
'Jij slaat niet goed', zegt Jasper tegen Sanne.
'Welles. En ik heb geen zin meer'.
'We kunnen in de tent zitten', zegt Jasper.
'Dat is geen tent. Het is een wigwam', zegt Sanne. Jaspers moeder komt in de tuin.
'Willen jullie je niet schminken? Indianen hebben altijd geverfde gezichten', zegt ze.
'Jaaa!' roepen ze. Jaspers moeder gaat terug in het huis om verf te halen.
Jasper rent door de tuin en doet zijn hand voor zijn mond heen en weer: 'Oewa, oewa, oewa, ik heet rennende vos', roept hij.
'Ha, ha, en ik heet zittende buffel', roept Sanne en rent achter Jasper aan. Mamma komt weer de tuin in met de verf en vraagt: 'Maken jullie een indianendans?'
'Jaaa, ik ben een opperhoofd', roept Jasper.
'Nietes, een opperhoofd danst niet', roept Sanne.
'Welles, opperhoofden dansen altijd'.
'Kom jongens, ik ga jullie schminken', zegt Jaspers moeder. Eerst mag Jasper. Hij krijgt een grote blauwe veeg over zijn neus. Een rode en een gele streep op allebei zijn wangen. En een grote groene streep op zijn voorhoofd.
'Zo, nu lijken jullie op echte indianen. Kijk maar in het spiegeltje', zegt Jaspers moeder. Jasper kijkt en glundert van trots.
'Ik wil ook', zegt Sanne. Als Jaspers moeder klaar is met schminken, rennen de indianen rond de wigwam. Jaspers moeder lacht om het gekke stel. Als ze uitgedanst zijn gaan Jasper en Sanne voor de wigwam zitten.
'Ik ga even mijn fototoestel halen. Jullie zien er zo mooi uit', zegt Jaspers moeder.
'Ik wil best op de foto', zegt Sanne.
'Ja, dan zien ze dat we echte indianen zijn. Anders geloven ze ons niet', zegt Jasper. Als Jaspers moeder de foto heeft gemaakt, gaat ze gezellig bij de indianen zitten.
'Weten jullie veel over de indianen?' vraagt ze.
'Ze rijden op een paard en vechten', zegt Jasper.
'Ja, dat ook. Maar ze doen nog veel meer. Ze jagen en vissen'.
'Wat jagen ze dan?' vraagt Sanne.
'Ze jagen op bizons'.
'Ja, met speren', zegt Jasper. Dat heb ik mijn indianenboek gezien.
'Ik wil spelen', zegt Sanne en staat op.
'Gaan jullie maar lekker spelen. Dan haal ik intussen wat te drinken en wat lekkers', zegt Jaspers moeder.
'Ik weet iets leuks. Jij bent een bizon en dan ga ik op jou jagen', zegt Jasper.
'Mij best. Maar je kan mij toch niet vangen. Ik ben heel snel en sterk', zegt Sanne en rent door de tuin.
'Oewa, oewa, oewa, ik ben een opperhoofd', roept Jasper en rent Sanne achterna. Ze lopen een heleboel rondjes. Jaspers moeder komt met een dienblad met twee glazen limonade en twee koeken de tuin in. Maar Jasper en Sanne zien haar niet. Ze botsen tegen Jaspers moeder aan en het dienblad valt uit haar handen. Alles valt op het gras. De indiaan en de bizon kijken geschrokken. Maar gelukkig is Jaspers moeder niet boos. Ze haalt weer nieuwe limonade voor ze. Je hebt tenslotte niet iedere dag een paar indianen in je tuin.
©Anne de Vries-Neuteboom
Jasper en Sanne zitten in de tuin en hebben allebei een indianenpak aan. Op hun hoofd hebben ze een indianentooi. Die heeft Jaspers moeder gemaakt van een stuk gekleurde band en een paar veren.
'Boem, boem, boem, klinkt het door de tuin. Jasper en Sanne zijn aan het trommelen. Dat doen echte indianen.
'Jij slaat niet goed', zegt Jasper tegen Sanne.
'Welles. En ik heb geen zin meer'.
'We kunnen in de tent zitten', zegt Jasper.
'Dat is geen tent. Het is een wigwam', zegt Sanne. Jaspers moeder komt in de tuin.
'Willen jullie je niet schminken? Indianen hebben altijd geverfde gezichten', zegt ze.
'Jaaa!' roepen ze. Jaspers moeder gaat terug in het huis om verf te halen.
Jasper rent door de tuin en doet zijn hand voor zijn mond heen en weer: 'Oewa, oewa, oewa, ik heet rennende vos', roept hij.
'Ha, ha, en ik heet zittende buffel', roept Sanne en rent achter Jasper aan. Mamma komt weer de tuin in met de verf en vraagt: 'Maken jullie een indianendans?'
'Jaaa, ik ben een opperhoofd', roept Jasper.
'Nietes, een opperhoofd danst niet', roept Sanne.
'Welles, opperhoofden dansen altijd'.
'Kom jongens, ik ga jullie schminken', zegt Jaspers moeder. Eerst mag Jasper. Hij krijgt een grote blauwe veeg over zijn neus. Een rode en een gele streep op allebei zijn wangen. En een grote groene streep op zijn voorhoofd.
'Zo, nu lijken jullie op echte indianen. Kijk maar in het spiegeltje', zegt Jaspers moeder. Jasper kijkt en glundert van trots.
'Ik wil ook', zegt Sanne. Als Jaspers moeder klaar is met schminken, rennen de indianen rond de wigwam. Jaspers moeder lacht om het gekke stel. Als ze uitgedanst zijn gaan Jasper en Sanne voor de wigwam zitten.
'Ik ga even mijn fototoestel halen. Jullie zien er zo mooi uit', zegt Jaspers moeder.
'Ik wil best op de foto', zegt Sanne.
'Ja, dan zien ze dat we echte indianen zijn. Anders geloven ze ons niet', zegt Jasper. Als Jaspers moeder de foto heeft gemaakt, gaat ze gezellig bij de indianen zitten.
'Weten jullie veel over de indianen?' vraagt ze.
'Ze rijden op een paard en vechten', zegt Jasper.
'Ja, dat ook. Maar ze doen nog veel meer. Ze jagen en vissen'.
'Wat jagen ze dan?' vraagt Sanne.
'Ze jagen op bizons'.
'Ja, met speren', zegt Jasper. Dat heb ik mijn indianenboek gezien.
'Ik wil spelen', zegt Sanne en staat op.
'Gaan jullie maar lekker spelen. Dan haal ik intussen wat te drinken en wat lekkers', zegt Jaspers moeder.
'Ik weet iets leuks. Jij bent een bizon en dan ga ik op jou jagen', zegt Jasper.
'Mij best. Maar je kan mij toch niet vangen. Ik ben heel snel en sterk', zegt Sanne en rent door de tuin.
'Oewa, oewa, oewa, ik ben een opperhoofd', roept Jasper en rent Sanne achterna. Ze lopen een heleboel rondjes. Jaspers moeder komt met een dienblad met twee glazen limonade en twee koeken de tuin in. Maar Jasper en Sanne zien haar niet. Ze botsen tegen Jaspers moeder aan en het dienblad valt uit haar handen. Alles valt op het gras. De indiaan en de bizon kijken geschrokken. Maar gelukkig is Jaspers moeder niet boos. Ze haalt weer nieuwe limonade voor ze. Je hebt tenslotte niet iedere dag een paar indianen in je tuin.
©Anne de Vries-Neuteboom
zondag 12 september 2010
Katrien Kip
Katrien Kip.
Katrien Kip was de slimste kip van het hele kippenhok en misschien wel het slimste dier van de hele boerderij! Als er wat bijzonders aan de hand was, dan vroegen alle kippen haar om raad. Ze was zelfs nog slimmer dan de haan en dat wil wat zeggen.
Op een dag gebeurde er iets, dat al veel vaker was gebeurd: De bunzing Jodocus was weer in de buurt. O, wat wilde hij graag een vers kipje hebben om zijn honger te stillen! En ja hoor, een klein kipje, dat niet zo gauw weg had kunnen komen werd zijn slachtoffer. Hij sleepte het arme dier mee naar zijn nest en at het op met huid en veren!
De kippen waren vreselijk geschrokken. Dat was nou al de zoveelste keer! Als er niets werd gedaan, dan zouden er geen kippen meer op de boerderij overblijven!
Ze gingen met z’n allen naar Katrien toe. Die had natuurlijk ook wel gezien, wat er was ge beurd en ze had er ook al heel veel over nagedacht. En ze had een plannetje!
Ze vertelde de kippen wat ze moesten doen en even later gingen alle kippen op weg naar de schuur van hun boer. Ze hadden van Katrien gehoord, dat de boer daar het kruit voor zijn geweer bewaarde! Met veel moeite sleepten ze met zijn allen een zak met kruit naar het kip penhok. Ze wachten nog een paar dagen en toen begonnen ze aan iets, dat ze nog nooit hadden gedaan. Ze aten hun buikjes vol met het kruit!
Toen het avond werd, kwam Jodocus weer aangeslopen. Hij loerde het hele boerenerf af en net toen hij zich af ging vragen, waar toch alle kippen gebleven waren, zag hij ze aankomen. Ze kwamen met een vaart op hem af. Niet over de grond, maar door de lucht! Een zwerm kippen dook op Jodocus af. Toen ze vlak bij hem waren, lieten ze een voor een hun ei vallen! Dat kwam soms op de grond naast Jodocus terecht, maar ook vaak op de bunzing! En weet je wat er gebeurde als dat ei de grond raakte? Het kruit in het ei ontplofte met een harde BOEM.
Een stuk van de staart van Jodocus werd door een bom-ei flink beschadigd. Overal op zijn vel zaten schroeiplekken van de eieren. De bunzing was zich een ongeluk geschrokken! Hij wist niet hoe vlug hij weg moest zien te komen. En de kippen? Ze hebben er gelukkig geen buikpijn van gekregen en die middag aten ze weer lekker van hun maïs. En de bunzing? Nou, die heb ben de kippen nooit meer terug gezien!
Bron: de verhaaltjesopa
maandag 6 september 2010
Hollen in het herfstbos
Hollen in het herfstbos
'Wanneer komen ze nu?' vraagt Sanne aan haar moeder.
'Ze komen straks. Trek maar alvast je dikke trui aan. Het is koud buiten', zegt Sannes moeder.
'Daar zijn ze!' Sanne rent naar het raam. Voor de deur stopt een auto. Jasper en zijn moeder stappen uit en zwaaien naar Sanne. Sanne rent naar de deur en maakt hem open.
'Hoi, ik heb een doos voor in het bos', zegt Jasper. Hij laat Sanne met trots de doos zien.
'Jij moet ook maar een doos meenemen', zegt Jaspers moeder tegen Sanne.
'Waarom?' vraagt Sanne.
'Dan kun je er eikeltjes in doen of bladeren'. Sannes moeder staat nu ook in de gang. Ze heeft een warme jas aan en een sjaal.
'Heerlijk hé, een herfstwandeling. Lekker schoppen door de bladeren', zegt Sannes moeder.
'Ja, en paddestoelen zoeken', zegt Jaspers moeder. Sannes moeder gaat nog even een lege schoenendoos pakken. Dan lopen ze allemaal naar het bos.
Als ze in het bos zijn zien Jasper en Sanne overal paddestoelen. Ze hebben allemaal andere vormen.
'Kijk Jasper daar! Een rode met witte stippen', zegt Sanne. Ze rennen ernaar toe.
'Dat is het huisje van een kabouter', zegt Sanne.
'Doe niet zo gek. Dat kan helemaal niet', zegt Jasper.
'Welles', zegt Sanne.
'Niet aankomen hoor. Paddestoelen mag je niet plukken', zegt Sannes moeder.
'Jullie moeten nog wat in jullie dozen doen', zegt Jaspers moeder. Sanne en Jasper pakken gekleurde blaadjes van de grond. Dennenappels, beukennootjes, kastanjes en takjes. De dozen worden haast te zwaar om te tillen. Ze geven de dozen aan hun moeders.
'Ik wil hollen', zegt Jasper.
'Ik ook', zegt Sanne. Ze schoppen door de bladeren. Jasper pakt een hoop bladeren op en gooit ze in de lucht.
'Het regent blaren', zegt Sanne. Jasper doet het nog een keer. De bladeren vallen boven op hun kruin. Ze schateren van het lachen. Wat een pret in het bos.
Jaspers moeder roept naar Sanne en Jasper.
'Jongens, kom eens kijken. Hier is een heksenkring', zegt ze. Sanne en Jasper rennen naar haar toe. Maar ze zien geen heksen.
'Waar zijn die heksen dan?' vraagt Jasper. Jaspers moeder lacht.
'Nee joh, ik bedoel geen echte heksen. Hier staan de paddestoelen in een grote kring. Dat noemen ze een heksenkring'. Sannes moeder gaat ineens in de kring staan en maakt een dansje.
'Ik ben een heks', zegt ze. Jasper en Sanne gaan ook in de kring staan.
'Wij zijn ook heksen', roepen ze.
'En ik ben de grote tovenaar', zegt Jaspers moeder.
Ze lopen nog een tijdje door het bos. Jasper en Sanne beginnen een beetje moe te worden.
'Zullen we naar huis gaan? Dan kunnen jullie een herfstdoos maken', zegt Jaspers moeder.
'Jaaa', roepen ze alletwee tegelijk.
'Het is fijn hé in het bos. Volgende week gaan we weer', zegt Sannes moeder. Iedereen vindt het een goed plan.
©Anne de Vries-Neuteboom
'Wanneer komen ze nu?' vraagt Sanne aan haar moeder.
'Ze komen straks. Trek maar alvast je dikke trui aan. Het is koud buiten', zegt Sannes moeder.
'Daar zijn ze!' Sanne rent naar het raam. Voor de deur stopt een auto. Jasper en zijn moeder stappen uit en zwaaien naar Sanne. Sanne rent naar de deur en maakt hem open.
'Hoi, ik heb een doos voor in het bos', zegt Jasper. Hij laat Sanne met trots de doos zien.
'Jij moet ook maar een doos meenemen', zegt Jaspers moeder tegen Sanne.
'Waarom?' vraagt Sanne.
'Dan kun je er eikeltjes in doen of bladeren'. Sannes moeder staat nu ook in de gang. Ze heeft een warme jas aan en een sjaal.
'Heerlijk hé, een herfstwandeling. Lekker schoppen door de bladeren', zegt Sannes moeder.
'Ja, en paddestoelen zoeken', zegt Jaspers moeder. Sannes moeder gaat nog even een lege schoenendoos pakken. Dan lopen ze allemaal naar het bos.
Als ze in het bos zijn zien Jasper en Sanne overal paddestoelen. Ze hebben allemaal andere vormen.
'Kijk Jasper daar! Een rode met witte stippen', zegt Sanne. Ze rennen ernaar toe.
'Dat is het huisje van een kabouter', zegt Sanne.
'Doe niet zo gek. Dat kan helemaal niet', zegt Jasper.
'Welles', zegt Sanne.
'Niet aankomen hoor. Paddestoelen mag je niet plukken', zegt Sannes moeder.
'Jullie moeten nog wat in jullie dozen doen', zegt Jaspers moeder. Sanne en Jasper pakken gekleurde blaadjes van de grond. Dennenappels, beukennootjes, kastanjes en takjes. De dozen worden haast te zwaar om te tillen. Ze geven de dozen aan hun moeders.
'Ik wil hollen', zegt Jasper.
'Ik ook', zegt Sanne. Ze schoppen door de bladeren. Jasper pakt een hoop bladeren op en gooit ze in de lucht.
'Het regent blaren', zegt Sanne. Jasper doet het nog een keer. De bladeren vallen boven op hun kruin. Ze schateren van het lachen. Wat een pret in het bos.
Jaspers moeder roept naar Sanne en Jasper.
'Jongens, kom eens kijken. Hier is een heksenkring', zegt ze. Sanne en Jasper rennen naar haar toe. Maar ze zien geen heksen.
'Waar zijn die heksen dan?' vraagt Jasper. Jaspers moeder lacht.
'Nee joh, ik bedoel geen echte heksen. Hier staan de paddestoelen in een grote kring. Dat noemen ze een heksenkring'. Sannes moeder gaat ineens in de kring staan en maakt een dansje.
'Ik ben een heks', zegt ze. Jasper en Sanne gaan ook in de kring staan.
'Wij zijn ook heksen', roepen ze.
'En ik ben de grote tovenaar', zegt Jaspers moeder.
Ze lopen nog een tijdje door het bos. Jasper en Sanne beginnen een beetje moe te worden.
'Zullen we naar huis gaan? Dan kunnen jullie een herfstdoos maken', zegt Jaspers moeder.
'Jaaa', roepen ze alletwee tegelijk.
'Het is fijn hé in het bos. Volgende week gaan we weer', zegt Sannes moeder. Iedereen vindt het een goed plan.
©Anne de Vries-Neuteboom
vrijdag 27 augustus 2010
De Piraten
De Piraten.
Nou zijn piraten natuurlijk niet echt leuke jongens. Ze proberen andere schepen te overvallen en alles wat van waarde is op dat schip te stelen! Niet leuk dus!
De piraten van dit verhaal zijn al net zo gemeen. Hun kapitein heet Jatmans en de stuurman is Grijpgraag. Als het verhaal begint vaart hun boot, De Kaper, op zee voor de kust van Spanje. Aan boord is iedereen druk in de weer. Het dek wordt geschrobd, zeilen worden gerepareerd en de stuurhut wordt van een nieuw verfje voorzien. Hoog in de mast, in het Kraaiennest, zit de uitkijk. Plotseling klinkt er een kreet van boven: ”Schip aan bakboord!”
Iedereen rent naar bakboord (zoals jullie natuurlijk weten de linkerkant van een boot) en ja hoor, heel in de verte zien ze een flinke boot. “Dat wordt vast een mooie buit”, denken ze. Langzaam komt hun slachtoffer dichterbij. Als de schepen elkaar op 10 meter genaderd zijn roept de kaperkapitein: ”Wij gaan jullie enteren! Wij zijn met meer mensen dan jullie, dus geef je maar meteen over!” De kapitein van de andere boot roept: “Jullie mogen de hele lading zo mee nemen!” Dat vinden de piraten raar. “Wat is jullie lading dan?”, vragen ze. Het antwoord komt met een bulderende lach: “Wij vervoeren mest om de woestijn wat vruchtbaarder te ma ken. Als jullie wat emmers hebben, mogen jullie best wat van die koeienpoep hebben!”
Nou, de kapers ruiken het al. “Wegwezen”, denken ze en zo snel als ze kunnen varen ze weg van het stinkende schip. Was dat even pech voor de piraten?
Die dag gebeurt er niets meer. De volgende dag om een uur of twee de uitkijk: “Boot aan stuurboord!” Met een verrekijker tuurt de kapitein naar de andere boot. Niet zo erg groot deze keer, maar misschien toch de moeite waard. De boot heette de “Volharding”. Een half uur later lagen de schepen weer vlak bij elkaar. “Wat willen jullie?”, vroeg de kapitein van de aangevallen boot. “Alles, wat maar geld waard is!”, riepen de piraten in koor. “Nou, daar zal je dan voor moeten vechten!”, was het antwoord.
De piraten pakten hun enterhaken en even later vlogen de touwen met de haken naar de andere boot toe. Van de zes haken kwamen er drie aan “Volharding” vast te zitten en als apen klommen er drie piraten naar boven. Daar stonden een stelletje matrozen al klaar om ze op te vangen. Met een bijl kapten ze de touwen één voor één door. De piraten vielen in zee en wer den er snel door hun makkers weer uitgevist. Inmiddels waren twee piraten met een klein bootje om het schip heen gevaren. Ze wilden het aan de andere kant aanvallen. Touwen suisden weer door de lucht, piraten klommen weer omhoog en even later stonden ze op het dek van de “Volharding”. Het was ze gelukt!
Één kaper slaagde er in de stuurman te pakken te nemen. Die werd met het entertouw aan de mast vastgebonden, voor de matrozen van de “Vol harding” er iets aan konden doen. Maar één matroos gaf een piraat een stevige duw met zijn schouder. De piraat verloor zijn evenwicht en stortte in het ruim van het schip. Dat was geladen met graan en hoe de piraat ook trapte, hij zakte steeds verder weg. De andere matrozen zagen dat. Hé, dat was een idee. Nu lieten ze de piraten achter elkaar aan boord komen. Daar werden ze snel met een zetje in het ruim geduwd en na een half uurtje was de strijd voorbij. Alle piraten, ook de kapitein, lagen te spartelen in het graan! Na elkaar werden ze opgehesen en stevig vastgebonden. Al gauw lagen er 11 pira ten en een piratenkapitein naast elkaar op het dek. Met een roeibootje werd het piratenschip opgehaald en naar de “Volharding” toegebracht. Met een stevige kabel werd de boot vastge maakt en de “Volharding” begon aan de sleep naar Pescara, de haven van bestemming. Natuur lijk kregen de piraten tijdens de zeereis voldoende te eten, al at de bemanning van de “Volhar ding” beter! Maar dat waren dan ook geen boeven!
Toen bereikten ze Pescara. Via de radio aan boord van het schip hadden ze laten weten, dat ze een stel piraten aan boord hadden. Toen ze afgemeerd waren kwam meteen de Italiaanse politie aan boord. Met boevenwagens werden de kapitein en zijn bemanning weggevoerd. De mannen van de “Volharding” kreeg voor hun vangst een heerlijk maaltje pizza aangeboden en elke man kreeg ook nog eens honderd gulden! De piraten verdwenen stilletjes in de gevangenis...
Bron: De verhaaltjesopa
dinsdag 24 augustus 2010
Een geheimzinnig beest in het Sparrenbos

Een geheimzinnig beest in het Sparrenbos Jonas gooit de krant boos op tafel. Knut en Malin kijken verbaasd op van hun spelletje 'Kabouter-erger-je-niet'. 'Dat is nu al voor de zoveelste keer. Het vreemde beest heeft weer vernielingen aangericht in de kabouterboerderij', zegt Jonas. 'Wat voor vernielingen?' vraagt Knut. 'Hij heeft eieren gestolen uit het kippenhok en de bijenkasten omver gegooid. En de groenten zijn uit de grond gerukt. Hier lezen jullie zelf maar'. Knut pakt het Dagblad De Rode Muts op en leest. Hij geeft de krant na het artikel gelezen te hebben door aan Malin, die van kwaadheid begint te stampvoeten. 'We moeten hem op heterdaad betrappen. Hij zal zijn straf niet ontlopen', zegt Knut en slaat met zijn vuist op tafel. De andere twee kabouters schrikken ervan. Ze besluiten naar de kabouterboerderij te lopen om de vernielingen met eigen ogen te zien. Bij de kabouterboerderij staren ze met open mond naar de ravage. De deur van het kippenhok ligt uit zijn scharnieren gerukt op de grond. In het gaas van de kippenren zitten grote gaten. In de groententuin zijn de kroppen sla en kabouterworteltjes uit de grond gerukt. De bijenkasten liggen her en der verspreidt. 'Ieder moet voor zichzelf naar sporen zoeken. Misschien vinden we pootafdrukken of wat anders', zegt Jonas. Nadat ze een poosje aan het zoeken zijn geeft Malin een brul: 'Hier zijn pootafdrukken!' De andere kabouters komen aangesneld. In de buurt van de bijenkasten vinden ze een duidelijke pootafdruk. 'Het lijkt wel van een kat', zegt Knut. Jonas schudt zijn hoofd. 'Dat zou kunnen, maar we weten het niet zeker'. Ze zoeken nog een poosje verder, maar vinden verder niets. 'Misschien weet Meneer de Uil raad. Hij is de slimste vogel die ik ooit ontmoet heb', zegt Jonas. ![]() Bij het boomhuis aangekomen van Meneer de Uil trekken ze aan een lang stuk touw. Bovenin de boom horen ze het rinkelen van een belletje. Na een minuutje verschijnt Meneer de Uil slaperig in de deuropening en kijkt naar beneden. 'Oh, zijn jullie het. Ik was net een uiltje aan het knappen'. 'Sorry dat we je storen, maar het is belangrijk', zegt Jonas. 'Zo, zo, dan is het altijd verstandig om mij te raadplegen. Kom maar even boven'. De drie kabouters klimmen de touwladder in naar het boomhuis. 'Nou vertel op'. Jonas neemt het woord en begint te vertellen. Over de vernielingen in de kabouterboerderij en de vreemde pootafdruk. Meneer de Uil luistert aandachtig. Het is een poosje stil in het boomhuis. De kabouters zien de wenkbrauwen van Meneer de Uil driftig bewegen. Ze schrikken als hij uitroept: 'Bij alle uileballen, ik weet het! Er woont een boskat in het Sparrenbos. Hij moet het zijn. Wie anders? Hij sluipt hier altijd verdacht rond. Het zal mij niks verbazen als hij het is. Je hebt aardige katten en valse katten en deze kat hoort bij de categorie vals'. 'Wat is categorie. Is dat de naam van de kat: goriekat of zoiets?' vraagt Jonas. 'Ha, ha, nee, nee, dat wil zeggen dat hij tot de soort valse katten behoort. Hij heeft mij een keer de stuipen op het lijf gejaagd. Hij klom zonder te bellen in mijn boomhut met dat enge harige lijf. En onuitgenodigd ging hij op mijn beste kussen liggen om daar een dutje te doen. De onbeschaamdheid! krast Meneer de Uil luid. Terug in het dorp denken de drie kabouters na wat Meneer de Uil heeft gezegd. 'We gaan naar het Sparrenbos. Het is de enige manier om erachter te komen of Meneer de Uil gelijk heeft', zegt Jonas. De zon staat hoog aan de hemel als de drie kabouters op pad gaan. Vliegjes en bijen zoemen om hen heen. In een sloot kwaakt een kikker een liedje. Ze steken dwars door een weiland. Boterbloemen en Margrietjes zwaaien met hun kopjes als groet. Maar de drie kabouters letten er niet op. Ze lopen driftig naar de rand van het Sparrenbos. In het bos kijken ze oplettend om hen heen. Tussen de bomen en het struikgewas kan overal de boskat naar hen loeren. Ze zijn op hun hoede. Na een poosje gelopen te hebben ziet Jonas hoog in de boom iets wat op een hut lijkt. 'Wie weet woont die kat daar? zegt Jonas en wijst naar boven. Er is niets te horen dan het geritsel van bladeren en een koekoek heel in de verte. Knut pakt een steentje van de grond en gooit het in de richting van de boomhut. Er gebeurt niets. 'Ik ga een kijkje nemen', zegt Jonas. Hij klimt van tak tot tak naar de boomhut. Knut en Malin volgen hem met trillende kabouterbeentjes. In de boomhut is niets bijzonders te zien. Er ligt een hoopje verdroogde bladeren in een hoek. Hier en daar liggen plukken zwartgrijs haar. 'Er is wel een of ander beest hier geweest', zegt Knut en pakt een pluk haar van de grond. 'Laten we weggaan, straks komt dat beest terug', zegt Malin. 'Ach welnee, ik ben moe. Laten we hier even een dutje doen. Straks zoeken we weer verder naar die kat', zegt Jonas. En zo liggen de kabouters na een poosje luid te snurken. Ergens beneden tussen het struikgewas hoort een langharige kat het gesnurk. Hij richt zijn kop omhoog en kijkt naar de boomhut. Jonas, Knut en Malin schrikken wakker van een luide schreeuw. Ze zitten meteen rechtop en staren met wijdopen verschrikte ogen midden in de kop van een woest uitziende kat. 'Wat moet dat hier!' buldert de boskat. De kabouters springen overeind en deinzen terug naar een hoek van de boomhut. 'We zijn op zoek naar een boskat die op de kabouterboerderij vernielingen heeft aangericht', stamelt Jonas en kijkt hem onderzoekend aan. 'Ja en hij steelt ons eten' zegt Knut. 'Nou, dan moeten jullie niet bij mij zijn. Ik breng geen vernielingen aan. Waarom zou ik. Ik heb het hier naar mijn zin in het bos. En er zijn voor mij genoeg dikke sappige veldmuisjes te vinden' en wijst naar zijn ronde buik. 'Maar er is een vreemd beest in het bos komen wonen. Sindsdien gebeuren er vervelende dingen. De andere bosbewoners hebben ook klachten. De eekhoorn mist een voorraad beukennootjes. Egels worden lastiggevallen. Het vervelende is dat hij geen vaste slaapplaats heeft. Elke keer als ik denk dat ik hem gevonden heb is hij al weer verdwenen', zegt de boskat. ![]() De drie kabouters geloven de boskat. Hij ziet er ineens minder woest uit. Knut wil hem over zijn vacht aaien, maar vindt dat toch wel wat vrijpostig. Jonas krijgt zomaar een kopje van de kat. 'Wil je met ons meegaan op zoek naar dat vreemde beest?' vraagt Malin aan de boskat. 'Met alle genoegen. Samen staan we sterker. Dat rotbeest zullen we een lesje leren', zegt de boskat en blaast strijdlustig. Met z'n vieren kijken ze achter iedere struik en in iedere boom. Maar nergens is er een spoor van het geheimzinnige beest. 'Een bruine vogel vraagt nieuwsgierig: 'Wat zijn jullie aan het doen?' en sluit zich bij hen aan. Een eekhoorn die graag van avontuur houdt, wil ook mee en springt boven hun hoofden van de ene boom in de andere. Elke keer komt hij met de boodschap van: 'Ja, ik zie wat'. Maar telkens is het loos alarm. Totdat Knut het zat wordt en schreeuwt: 'Hou daar toch eens mee op stomme eekhoorn. Je jaagt ons steeds de stuipen op het lijf'. Van kwaadheid gooit de eekhoorn een beukennoot naar Knut. Jonas en de boskat moeten ertussen komen om de ruziemakers tot bedaren te brengen. ![]() Na een kwartier zoeken vinden ze een stukje papier dat aan een tak hangt. Jonas leest het woord: 'Ik' en verder niets. Een paar meter verder vinden ze een ander stukje papier met: 'ben'. 'Iemand houdt ons voor de gek', zegt de boskat. 'Zou weleens van dat geheimzinnige beest kunnen zijn', zegt Jonas. 'Ik vlieg vooruit', zegt de vogel. 'Ik spring in die boom daar. Misschien zie ik wat', zegt de eekhoorn. 'Laat me niet lachen', zegt Knut en kan nog net een beukennoot ontwijken. Zo vinden ze nog drie andere stukjes papier met de woorden: 'een', 'gemene' en 'trol'. Als ze het laatste stukje papier vinden met 'trol', horen ze gemeen lachen. Ze kijken met z'n allen naar boven en zien een groen uitziend beest met een gemene kop, een grote haardos en een staart. Uitdagend kijkt hij hen aan. De boskat bedenkt zich geen ogenblik en klimt de boom in gevolgd door de eekhoorn. De trol springt van tak tot tak onder luid gelach. De bruine vogel fladdert wild boven hun hoofden. De drie kabouters beneden volgen met ontzag de capriolen van de trol, de boskat en de eekhoorn. Jonas schreeuwt: 'Grijp die trol!' Knut: 'Trek hem aan z'n staart'! Malin: 'Trek hem aan z'n lange neus!' Ze springen enthousiast op en neer en schreeuwen de longen uit hun lijfjes. De trol laat zich niet makkelijk vangen. Hij weet zelfs naar een andere boom te springen. De boskat springt hem achterna. Hij misrekent zich en valt naar beneden. De kabouters rennen naar hem toe om hem op te vangen. Maar de boskat blijft met zijn voorpoten hangen aan een tak. Zijn lijf zwaait heen en weer. Gelukkig staat hij in een paar tellen weer met zijn vier poten balancerend op de tak. De drie kabouters beneden applaudiseren. Even maakt de boskat een buiging naar hen en rent vervolgens weer achter de trol aan. ![]() De eekhoorn daagt de trol uit en probeert hem van de boskat weg te lokken. Als de trol even niet oplet sluipt de boskat heel stil naar het bovenste topje van de boom. En geruisloos laat hij zich zakken tot vlak boven de trol. Met een lenige sprong springt hij bovenop de rug van de trol. De trol geeft een brul en probeert hem van zich af te schudden. Wild slaat hij met z'n poten in het rond. Maar de lange nagels van de boskat zitten stevig in de dikke huid van de trol. De eekhoorn springt van enthousiasme heen en weer bovenop de trollenkop. De trol danst van boosheid en pijn heen en weer. Hij verliest zijn evenwicht en valt naar beneden. De boskat met zich meesleurend. Beneden kunnen de drie kabouters nog net op tijd opzij springen. Met een luide plof landt de trol op de bosgrond. Versuft door de val blijft hij liggen. De boskat is tijdens de val al van de trol afgesprongen. Schoorvoetend komen de kabouters dichterbij. Plotseling gromt de trol en beweegt een poot. De kabouters schrikken hevig en deinzen achteruit. Maar na nog wat gerochel ligt de trol doodstil. 'Is hij dood?' vraagt Knut. 'Nee, hij is bewusteloos. Kijk maar. Hij blaast bubbeltjes van z'n trollensnot', zegt Malin. De kabouters trekken een vies gezicht. Ze draaien de trol op z'n rug. Jonas pakt touw uit zijn rugzakje en met z'n drieën binden ze de poten van de trol vast. Jonas, Knut en Malin slepen de trol naar het kabouterdorp. De boskat, de eekhoorn en de vogel gaan met hen mee. De kabouters in het dorp kijken vreemd op als ze de stoet voorbij zien komen. 'Is dat groene beest de dader van de vernielingen?' vraagt een kabouter die net een pijpje zit te roken voor zijn huisje. 'Helemaal goed', zegt Jonas. Meteen gaat het gerucht rond in het dorp dat de dader is gepakt. Het hele dorp is opgelucht. Het Dagblad De Rode Muts doet verslag van de heldendaad van Jonas, Knut, Malin. En niet te vergeten de boskat, de eekhoorn en de bruine vogel. Er staat een grote foto in de krant van de helden met de geboeide trol. De kabouterkoning heeft beslist dat de trol een taakstraf krijgt. Hij moet onder toezicht van Jonas, Knut en Malin, de boskat, de eekhoorn en de bruine vogel alle vernielingen in de kabouterboerderij herstellen. Als dat gebeurd is mag de trol zich niet meer laten zien in het Sparrenbos. De boskat vindt op een ochtend een brief in zijn boomhut. Hij maakt hem nieuwsgierig open en leest: 'Beste Meneer boskat, Ik vind het weliswaar nog steeds onbeschaamd om zo maar een dutje te komen doen in mijn boomhuis en nog wel op mijn beste kussen. Maar ik heb na langdurig nadenken besloten om het je te vergeven. Het is mij ter ore gekomen dat je je heldhaftig gedragen hebt en ik je valselijk beschuldigd heb. Hierbij nodig ik je uit om samen met mij een pijpje te roken. Vriendelijke uilengroeten van Meneer de Uil'. Een week later is alles weer netjes op de kabouterboerderij. De trol is vertrokken met de staart tussen zijn benen. Uitgejoeld door de kabouters in het dorp. De rust is in het kabouterdorp teruggekeerd. |
©Anne de Vries-Neuteboom
donderdag 19 augustus 2010
De Papegaai.
De Papegaai.
Ergens in een oud stadje in Nederland woon de een oude zeeman. Hij had wel 50 jaar over alle zeeën gevaren en altijd had er bij zijn kooi (want zo noem je het bed van een zeeman!) nog een kooi (maar dan een vogelkooi) gehangen. En in die kooi zat een grote rood-blauwe papegaai. Die papegaai was dus ook zo’n bereisde Roel (zo heet dat, Roel!). Het was een echt gezellig dier. Hij kon praten en lachen. Als de zeeman aan dek ging werken, nam hij de papegaai vaak mee naar buiten. Dat vond dat beest prachtig. Als iemand een leuke mop vertelde en alle ma trozen moes ten hard lachen, dan kon je de papegaai ook horen lachten. En nog wel een beetje harder dan die zeelui!
Nou was die oude zeeman heel erg oud, bijna 100 jaar, en op een dag werd de arme man niet meer wakker. Een vrouw, die af en toe kwam schoonmaken in zijn huisje, vond hem de vol gende morgen. Hij werd begraven op het kerkhof in het stadje waar hij de laatste jaren had gewoond.
Maar wat moesten ze nou met die papegaai beginnen. Zo’n beest moet toch verzorgd worden. Hij moet op tijd zijn voer krijgen en zijn kooi moet zo nu en dan worden schoongemaakt!
De werkster wilde het beest niet. Ze was een beetje bang voor de grote vogel. En zo kwam de papegaai op de rommelmarkt terecht. Al gauw kwam er een deftige dame voorbij. Ze zag de papegaai en vroeg aan de koopman: “Wat moet je voor dat beest hebben?” De koopman dacht: “Die deftige dame kan best wel wat missen.” Hij zei: “Honderd gulden.” De dame wilde nog weten of ze er voor die prijs ook de kooi bij kreeg. “Nee”, zei de verkoper, “daarvoor moet ik nog eens vijftig gulden hebben!” “Is dat niet wat veel?” vroeg de dame nog, maar de koopman zei: “Je moet hem niet kopen, je mag hem kopen, en dat is mijn prijs.” Gelukkig was de dame niet alleen deftig, maar ook erg rijk en ze betaalde de 150 gulden en nam de kooi met het beest mee naar huis. Dat was nog een hele vracht en ze was dan ook blij, dat ze weer thuis was. Ze liet zich in een stoel neerzakken en zuchtte: “Wat een zwaar beest was dat! Wat ben ik begon nen!”
Plotseling klonk er een stem: “Hé, Ouwe! Zit daar niet te suffen! Geef eens wat te eten!” De arme vrouw schrok zich een hoedje en met dat hoedje zag ze er nogal raar uit! “Wie praat daar?” vroeg ze. “Ik natuurlijk, sufferd!” antwoordde de papegaai. Toen zag ze pas, dat haar vogel ook nog praten kon. Ze gaf hem maar gauw wat zaden en een beetje water en het beest hield zijn snavel verder dicht.
‘s Avonds kreeg de vrouw visite. De burgemeester van het stadje en zijn vrouw waren op be zoek. Ze bewonderden de fraaie vogel en gingen koffie drinken, met een koekje erbij. De burgemeester liep met het koekje in zijn hand langs de kooi. Net toen hij nog een hap wilde nemen stak de papegaai zijn poot door de tralies en graaide het lekkers uit de hand van de burgemeester. Die riep: “Wat krijgen we nou!” De papegaai schreeuwde: “Jij niks ik een koekje!”
De deftige dame had natuurlijk nog wel een koekje voor de burgemeester. Even later schreeu de de papegaai: “Wie is die dikzak?” Nou moet je nog weten, dat de vrouw van de burgemees ter ontzettend dik was. Het mens viel bijna flauw van schrik! De deftige dame zei tegen de papegaai: “Morgen ga jij de deur uit?”, waarop de papegaai antwoordde: “Gooi die dikzak maar de deur uit!”
De burgemeester en zijn vrouw bleven niet lang. “O”, zei de papegaai zijn vrouwtje, “wat moet ik toch beginnen?” De papegaai had een goede oplossing gevonden. Hij zei: “Geef mij maar aan kinderen. Dat lijkt me veel leuker! Ouwe geit!”
Dat “geit” deed de deur dicht. De vrouw had er genoeg van. Zonde van die 150 gulden, dat wel, maar dit beest moest weg. Anders zouden al haar vriendinnen nooit meer op bezoek willen komen! Ze bracht het dier naar een school. “Willen jullie niet een papegaai hebben?” vroeg ze. Nou, de directeur van de school voelde er wel wat voor. “Zegt hij geen lelijke dingen?” vroeg hij nog. “Nee, hoor,” zei de vrouw, “bij mij tenminste niet!”
Op die school hebben ze nog jaren plezier van de vogel gehad. Hij was wel eens brutaal, maar dat vonden de kinderen wel leuk! En de papegaai, die leefde nog heel lang en gelukkig!
Bron: De verhaaltjesopa
woensdag 11 augustus 2010
Poekie Poes is ziek
Poekie Poes is ziek
'Poekie wil niet eten', zegt Sanne. Poekie ligt op de keukenstoel. Mamma loopt naar Poekie toe en aait zijn kopje.
'Kom Poekie je moet wat eten', zegt mamma. Poekie blijft stil liggen.
'Ik heb soms ook geen honger en Poekie ook niet', zegt Sanne. Mamma tilt Poekie op en voelt dat hij heel warm is.
'Ik denk dat Poekie ziek is', zegt mamma. Mamma legt Poekie in zijn mandje. Sanne gaat bij hem zitten en vindt hem heel zielig.
'Ik ga goed voor je zorgen', zegt Sanne en haalt een poppendekentje voor hem. Zorgzaam legt ze het dekentje op Poekie en stopt hem goed in.
'Zo lig je lekker', zegt Sanne. Ze gaat stil spelen in de kamer om Poekie niet te storen.
De volgende dag wil Poekie weer niet eten. Hij loopt heen en weer naar de kattenbak.
'We gaan vanmiddag naar de dierenarts', zegt mamma.
'Wat doet een dierenarts?' vraagt Sanne.
'Een dierenarts maakt alle dieren weer beter'.
'Ook de hamster van Jasper en het konijn van Thijs?'
'Ja, die ook'.
Bij de dierenarts moet mamma een nummer trekken. Mamma en Sanne gaan op de bank zitten. In de wachtkamer zitten een heleboel mensen. Een meneer met een hondje. Een mevrouw met een poezenmand op haar schoot. Een meisje met een doos met een konijn erin.
De zoemer gaat en mamma en Sanne zijn aan de beurt. Sanne geeft de dierenarts een hand. Mamma zet de poezenmand op tafel en maakt het deurtje open. Poekie wil niet uit zijn mand komen. De dierenarts trekt Poekie eruit aan zijn nekvel.
'Wat is er met de poes?' vraagt de dierenarts.
'Hij wil niet eten', zegt mamma. De dierenarts kijkt in Poekies bek en voelt aan zijn buik. Hij pakt een thermometer en doet het in Poekies poepertje. De dierenarts wacht even en haalt de thermometer er weer uit. Hij kijkt aandachtig op de thermometer.
'De poes heeft koorts', zegt de dierenarts. Poekie wordt weer in zijn mandje gedaan. De dierenarts schrijft een recept uit en geeft dat aan mamma.
'De poes moet 3x daags een pilletje. Na een paar dagen is hij vast weer beter', zegt de dierenarts. Sanne en mamma geven de dierenarts een hand en gaan weer naar huis.
Als ze weer thuis zijn legt mamma Poekie in zijn mandje. Sanne zorgt heel goed voor Poekie. Al na een dag gaat Poekie eten en is Sanne weer gelukkig.
©Anne de Vries-Neuteboom
'Poekie wil niet eten', zegt Sanne. Poekie ligt op de keukenstoel. Mamma loopt naar Poekie toe en aait zijn kopje.
'Kom Poekie je moet wat eten', zegt mamma. Poekie blijft stil liggen.
'Ik heb soms ook geen honger en Poekie ook niet', zegt Sanne. Mamma tilt Poekie op en voelt dat hij heel warm is.
'Ik denk dat Poekie ziek is', zegt mamma. Mamma legt Poekie in zijn mandje. Sanne gaat bij hem zitten en vindt hem heel zielig.
'Ik ga goed voor je zorgen', zegt Sanne en haalt een poppendekentje voor hem. Zorgzaam legt ze het dekentje op Poekie en stopt hem goed in.
'Zo lig je lekker', zegt Sanne. Ze gaat stil spelen in de kamer om Poekie niet te storen.
De volgende dag wil Poekie weer niet eten. Hij loopt heen en weer naar de kattenbak.
'We gaan vanmiddag naar de dierenarts', zegt mamma.
'Wat doet een dierenarts?' vraagt Sanne.
'Een dierenarts maakt alle dieren weer beter'.
'Ook de hamster van Jasper en het konijn van Thijs?'
'Ja, die ook'.
Bij de dierenarts moet mamma een nummer trekken. Mamma en Sanne gaan op de bank zitten. In de wachtkamer zitten een heleboel mensen. Een meneer met een hondje. Een mevrouw met een poezenmand op haar schoot. Een meisje met een doos met een konijn erin.
De zoemer gaat en mamma en Sanne zijn aan de beurt. Sanne geeft de dierenarts een hand. Mamma zet de poezenmand op tafel en maakt het deurtje open. Poekie wil niet uit zijn mand komen. De dierenarts trekt Poekie eruit aan zijn nekvel.
'Wat is er met de poes?' vraagt de dierenarts.
'Hij wil niet eten', zegt mamma. De dierenarts kijkt in Poekies bek en voelt aan zijn buik. Hij pakt een thermometer en doet het in Poekies poepertje. De dierenarts wacht even en haalt de thermometer er weer uit. Hij kijkt aandachtig op de thermometer.
'De poes heeft koorts', zegt de dierenarts. Poekie wordt weer in zijn mandje gedaan. De dierenarts schrijft een recept uit en geeft dat aan mamma.
'De poes moet 3x daags een pilletje. Na een paar dagen is hij vast weer beter', zegt de dierenarts. Sanne en mamma geven de dierenarts een hand en gaan weer naar huis.
Als ze weer thuis zijn legt mamma Poekie in zijn mandje. Sanne zorgt heel goed voor Poekie. Al na een dag gaat Poekie eten en is Sanne weer gelukkig.
©Anne de Vries-Neuteboom
maandag 9 augustus 2010
De rode schoentjes
De rode schoentjes (naverteld)
Hans Christian Andersen
Er was eens, lang geleden, een meisje dat Karen heette. Ze had geen vader en geen moeder, geen huis en geen eten. Op een koude winteravond zwierf ze over straat. Toen stopte er naast haar een koets met een oude dame erin. "Wat doe jij zo laat op straat?" vroeg de oude dame. "Ik heb geen vader en geen moeder en geen huis en geen eten," zei Karen. Dat waren zoveel nare dingen tegelijk, dat de oude dame zei: " Stap maar in." Zo kwam Karen bij de oude dame te wonen. Ze kreeg goede kleren en lekker eten. Ze ging er steeds mooier uitzien en werd steeds trotser op zichzelf. Op een dag zei de oude dame:" Je hebt nieuwe schoenen nodig voor naar de kerk. Ga ze maar kopen bij de schoenmaker."
Bij de schoenmaker zag Karen prachtige rode dansschoentjes staan en die pasten haar ook nog. Ze vond zichzelf nog mooier met die rode schoentjes aan. Maar toen de oude dame de schoentjes zag, zei ze:" Kind, dat zijn dansschoentjes. Die doe je niet aan naar de kerk. Doe dan maar weer je oude schoenen aan." De volgende ochtend liep Karen naar de kerk. Ze had haar nieuwe rode schoentjes aangetrokken, want die vond ze nu eenmaal het mooist. Op de stoep van de kerk zat een soldaat in een glimmend uniform. Hij zei dat Karen eigenwijs en ijdel was. Dansschoentjes waren om te dansen en niet om mee naar de kerk te gaan. In die tijd danste er niemand in de kerk. De oude dame was boos op haar. "Je hebt niet gedaan wat je moest doen," zei ze. Voor straf mocht Karen niet naar het dansfeest in het dorp.
Een paar dagen voor het feest werd de oude dame ziek. De dokter zei tegen Karen dat ze de oude dame telkens op tijd een drankje en een pilletje moest geven. Toen de avond van het feest aanbrak, zat Karen bedroefd thuis. Ze dacht aan alle anderen die nu op het marktplein konden dansen. Als zij erbij was, zou ze vast de allermooiste zijn van iedereen. De oude dame moest pas over drie uur weer een drankje en een pilletje. In de tussentijd kon ze wel even stiekem naar het feest gaan. Ze trok haar rode schoentjes aan en sloop het huis uit. Op het marktplein dansten de mensen en Karen danste mee.
Maar toen de anderen even stopten om uit te rusten, toen kòn Karen niet meer stoppen. De schoentjes dwongen haar om door te dansen, de donkere nacht in, het dorp uit, dwars door weilanden en struiken, tot het ochtend werd. Karen was zo moe, zo moe, ze wilde stoppen, maar het kon niet. Haar schoentjes brachten haar weer dansend terug naar het dorp. Het feest was allang voorbij, en iedereen was weer thuis. Alleen de soldaat zat nog voor de kerk in zijn mooie uniform. "Ik moet naar de oude dame," kermde Karen,"ze is ziek!" "Kijk es aan," zei de soldaat," je denkt eens aan iemand anders dan jijzelf." En hij tikte met zijn zwaard tegen de schoentjes. Eindelijk kon Karen ze weer uittrekken. Ze rende op bebloede voeten terug naar de oude dame en vroeg haar om vergeving. Die kreeg ze. En de oude dame gaf haar ook nog een dikke zoen. Sindsdien leefden ze vredig samen zolang de oude dame nog te leven had.
Bij de schoenmaker zag Karen prachtige rode dansschoentjes staan en die pasten haar ook nog. Ze vond zichzelf nog mooier met die rode schoentjes aan. Maar toen de oude dame de schoentjes zag, zei ze:" Kind, dat zijn dansschoentjes. Die doe je niet aan naar de kerk. Doe dan maar weer je oude schoenen aan." De volgende ochtend liep Karen naar de kerk. Ze had haar nieuwe rode schoentjes aangetrokken, want die vond ze nu eenmaal het mooist. Op de stoep van de kerk zat een soldaat in een glimmend uniform. Hij zei dat Karen eigenwijs en ijdel was. Dansschoentjes waren om te dansen en niet om mee naar de kerk te gaan. In die tijd danste er niemand in de kerk. De oude dame was boos op haar. "Je hebt niet gedaan wat je moest doen," zei ze. Voor straf mocht Karen niet naar het dansfeest in het dorp.
Een paar dagen voor het feest werd de oude dame ziek. De dokter zei tegen Karen dat ze de oude dame telkens op tijd een drankje en een pilletje moest geven. Toen de avond van het feest aanbrak, zat Karen bedroefd thuis. Ze dacht aan alle anderen die nu op het marktplein konden dansen. Als zij erbij was, zou ze vast de allermooiste zijn van iedereen. De oude dame moest pas over drie uur weer een drankje en een pilletje. In de tussentijd kon ze wel even stiekem naar het feest gaan. Ze trok haar rode schoentjes aan en sloop het huis uit. Op het marktplein dansten de mensen en Karen danste mee.
Maar toen de anderen even stopten om uit te rusten, toen kòn Karen niet meer stoppen. De schoentjes dwongen haar om door te dansen, de donkere nacht in, het dorp uit, dwars door weilanden en struiken, tot het ochtend werd. Karen was zo moe, zo moe, ze wilde stoppen, maar het kon niet. Haar schoentjes brachten haar weer dansend terug naar het dorp. Het feest was allang voorbij, en iedereen was weer thuis. Alleen de soldaat zat nog voor de kerk in zijn mooie uniform. "Ik moet naar de oude dame," kermde Karen,"ze is ziek!" "Kijk es aan," zei de soldaat," je denkt eens aan iemand anders dan jijzelf." En hij tikte met zijn zwaard tegen de schoentjes. Eindelijk kon Karen ze weer uittrekken. Ze rende op bebloede voeten terug naar de oude dame en vroeg haar om vergeving. Die kreeg ze. En de oude dame gaf haar ook nog een dikke zoen. Sindsdien leefden ze vredig samen zolang de oude dame nog te leven had.
zondag 8 augustus 2010
Vissen
Vissen.
Vlak bij het huis van Jaap en Janneke was een meertje. Vanuit dat meer tje liep een slootje naar weer een grotere sloot. Was je eenmaal in die grote sloot, dan kon je nog veel meer sloten, vaar ten en meren bereiken. Jaap en Janneke deden dat vaak met een opblaasbare kano. Soms waren ze wel een hele middag op het water. Voor al als het mooi weer was.
Op een woensdag - ze waren ‘s middags natuurlijk vrij van school - gingen ze weer eens het water op. Jaap zat voor in de kano, Janneke achterin. Toen ze een kwartiertje gevaren hadden kwamen ze in een mooi, helder slootje. Je kon tot op de bodem kijken, zo schoon was het wa ter! Opeens zei Janneke: “Kijk eens, Jaap! Daar zwemt een hele school vissen!” Ja, Jaap zag het ook. Het waren er misschien wel vijftig! Ze waren ongeveer 15 cm groot en zilver van kleur. Opeens zagen ze nog een vis. Die lag ver scholen achter een grote waterplant. Zijn kop stak tussen een paar bladen door en zijn staart zag je achter de plant! Het beest was wel tachtig cm lang! “Ik weet wat het is”, zei Jaap. “Het is een snoek! Dat is een roofvis, die eet kleine visjes op!” Nou, Janneke schrok er van. Zou hij straks alle visjes in die school opeten? Die vis jes waren nu nog zo’n twee meter bij de snoek vandaan. Maar ze kwamen wel steeds dichter bij! En toen was het zover... De snoek, die stil had liggen wachten op al die lekkere hapjes, schoot ineens vooruit! Met één hap ging er een visje zijn grote bek in. Al gauw zagen ze niets meer van de snoek zijn prooi. Inmiddels was de hele school visjes uit elkaar gezwommen. De snoek ging er nog achteraan en wist nog een klein tje, dat niet zo snel was, te pakken te nemen, maar toen waren alle visjes al verdwenen. De snoek keer de weer terug naar zijn plekje bij de waterplant.
Jaap en Janneke peddelden verder. Toen zagen ze weer wat! Deze keer was het een grote vis. Volgens Jaap was het een brasem, maar dat wist hij niet zeker. De vis was lang niet zo groot als de snoek, maar het was toch een flink beest! Hij was alleen een beetje zielig! Jaap en Janne ke zagen, hoe de brasem steeds naar de oppervlakte kwam. Soms kantelde het dier een beet je. Dan kwam hij met zijn zijkant boven drijven. Volgens Jaap was het beest ziek. “Ik denk, dat die brasem dood gaat!”, zei hij. Janneke wilde het niet geloven. De brasem zag er verder toch goed uit! “Kunnen we hem niet redden?” vroeg ze aan Jaap. Nou, daar moest de grote broer eens over nadenken! Hoe red je nou een brasem? Zo’n beest kan niet zonder water.
“Ligt er niet wat achter jouw zitje?” vroeg Jaap. Janneke ging kijken. En ja, daar vond ze een leefnet, een groot net, waar de brasem best in zou kunnen passen. Voorzichtig lieten ze het net te water. De brasem reageerde er niet op! Langzaam bewoog Jaap het net in de richting van de gewonde vis. Toen hij er vlak bij was ging de vis opeens er van door. Maar hij zwom niet ver weg. Janneke peddelde de kano voorzichtig naar de vis toe. Het net bleef onder water. Toen Jaap het net weer vlak bij de brasem had, kon hij het beest een tikje tegen zijn staart geven. Met een vaart schoot de vis precies in de opening van het net. Hij was gevangen!
“Nou naar huis!”, zeiden ze bijna tegelijk. Het net maakte Jaap met een touwtje aan de kano vast en al slepend brachten ze de vis naar huis. Toen ze dichtbij huis waren, stapte Jaap uit. Hij ging alvast naar huis toe, om een grote teil te halen. Die nam hij mee naar de kano. Voorzichtig werd de vis uit het net gehaald en in de teil gestopt. Toen pas konden ze eens goed naar de vis kijken. En wat zagen ze? In de buik van het dier zat een flinke snee! “Die is vast over prikkel draad gezwommen, dat in het water lag!”, zei Janneke. “Ja”, zei Jaap, “of door scherp glas!”
De vader van de kinderen kwam er nu ook bij. Samen met Jaap tilde hij de teil met slootwater en met de vis naar huis. Papa haalde de vis uit de teil en keek eens naar de wond. Die zag er niet zo best uit! Voorzichtig maakte papa de snee schoon. Toen ging de vis weer terug in de teil.
Voer hadden ze niet voor hem, maar een buurman gaf ze wat goudvissenvoer en dat lustte de brasem ook wel. Je kon zien, dat het beest er steeds beter aan toe was! Na drie dagen zwom hij weer vrolijk in de teil rond. Samen met papa hebben Jaap en Janneke toen de teil weer naar het water gedragen. Daar lieten ze de teil met de vis er in langzaam in de sloot leeglopen. De brasem stond even stil in het water en schoot er toen snel vandoor. “Volgens mij zwaaide hij met zijn staart om ons te bedanken!” zei Janneke. Maar misschien dacht ze dat alleen maar!
Bron: De verhaaltjesopa
Abonneren op:
Posts (Atom)









