maandag 1 maart 2010

De Geniale Paashaas


De Geniale Paashaas

Er was eens een haasje lief en klein,
Die niet zo goed wist wat hij later wilde zijn.
Wat wilde hij worden: politieman, voetballer of piloot?
Zoveel keuzes…zuchtend kroop hij bij papahaas op schoot.

Papa, papa, ik weet het allemaal niet meer!
En als ik denk dat ik het weet, dan bedenk ik me weer.
Ik heb geen idee wat ik later als ik groot ben wil doen,
Ik wil weinig moeten werken, maar wel heel veel poen!

Papahaas, die dit herkende, moest heel hard lachen toen
En zei: lieve schat, weet je wat jij moet doen?
Word jij maar, net als deze oude baas
De enige echte paashaas!

Paashaas zijn is echt heel erg fijn,
Want je hoeft maar één keer per jaar heel actief te zijn!
Je hebt het twee dagen per jaar dan razend druk.
Maar de rest van het jaar heb je gewoon heel veel geluk!

Ja maar papa, zei het kleine haasje, wie moet dan al die eieren kleuren?
Geen zorgen zoon, als jij groot bent zal dat in een fabriek gebeuren!
Maak je maar geen zorgen zoon,
Tegen die tijd is dat heel gewoon.

Het kleine haasje dacht even heel goed na
En wist het zeker: hij werd Paashaas, net als pa!
Want  papa was bijna altijd thuis, maar wel heel rijk!
En papa’s hebben tenslotte (bijna) altijd gelijk!

Nu is het haasje groot en sterk
En vond het voor twee dagen toch best veel werk
Het hele jaar moest hij trainen, en lopen en rennen
Om op twee dagen in een jaar de hele wereld te verwennen.

Hij moest iets anders gaan bedenken
Zodat hij na één zo’n dag even bij kon tanken.
“ik kan andere paashazen in huren,
Maar ik kan ook gewoon eieren per post sturen”.

En zo bedacht hij een prima plan,
En huurde een collegahaas in voor China en Japan.
En één voor Australië, Amerika en Nieuw Zeeland
Die verstopten hun eieren op het strand!

Afrika bleef een probleem: daar wilde geen paashaas heen.
Want paashazen zijn nu eenmaal niet van steen
En aangezien chocolade in de zon smelt,
Heeft zich voor deze locatie nog niemand gemeld.

Maar verder gaat het het paashaasje heel goed af.
Paashaas zijn is echt geen straf!!
Met al dat personeel erbij,
Hoeft hij minder te werken en is iedereen blij!

suzanne

zondag 21 februari 2010

Logeren bij Sanne






Logeren bij Sanne


Jasper zit in de auto met mamma. Hij gaat logeren bij Sanne.
'Wanneer zijn we er nu?' vraagt Jasper.
'Nog tien minuten', zegt mamma. Jasper kijkt naar buiten. Er staan koeien in de wei en schapen. Jasper steekt zijn tong uit naar de koeien. Maar de koeien zien hem niet. Ze staan rustig gras te eten.
'Zijn we er nou nog niet?' vraagt Jasper ongeduldig. Hij heeft Sanne al een hele poos niet gezien. Sanne is verhuisd naar een andere stad.
Mamma rijdt nu een straat in. Er staan nieuwe huizen. In een van die huizen woont Sanne.
'We moeten bij nummer tien zijn', zegt mamma.
'Daar staat Sanne voor het raam', zegt Jasper juichend. Sanne heeft Jasper ook gezien. Ze springt en zwaait voor het raam. Jasper zwaait terug.
Mamma zet de auto voor de deur. Sanne rent naar Jasper toe.
'Ik heb de hele tijd op je gewacht', zegt Sanne tegen Jasper. Ze pakt hem bij de hand en trekt hem naar binnen.
'Je moet mijn nieuwe kamer zien', zegt Sanne. Mamma en Jaspers moeder lachen en gaan naar binnen.

Op Sannes kamer staat een logeerbed voor Jasper.
'Daar mag jij in slapen', zegt Sanne. Jasper kijkt rond in Sannes kamer. De hamster in de kooi vindt Jasper wel leuk. Jasper kijkt naar Sannes poppen.
'Ik vind je poppen stom. Daar ga ik niet mee spelen hoor', zegt Jasper.
'We kunnen in de tuin spelen. We hebben een schommel en een zandbak en een konijn', zegt Sanne.
Ze gaan naar beneden, de tuin in. Jasper gaat naar het konijnenhok. In het hok zit een wit konijn. Hij aait het konijn over zijn vacht.
'Waarom mag hij niet naar buiten?' vraagt Jasper. Sanne gaat op de schommel zitten.
'Dat mag niet van mijn vader. Hij zegt dat hij wegloopt', zegt Sanne en schommelt heen en weer.
'Mag ik hem even vasthouden?' vraagt Jasper.
'Als jij de schommel duwt', zegt Sanne. Jasper duwt en duwt. Sanne gilt van plezier.
'En nu mag ik konijn vasthouden', zegt Jasper. Sanne maakt het hok open. Ze pakt het konijn en geeft hem aan Jasper. Jasper drukt het konijn tegen zich aan. Maar het konijn wil ontsnappen. Hij glipt uit Jaspers handen en rent over het gras.
Jasper rent hem achterna. Het konijn is naar de buren gerend. Jasper klimt door de heg. Het konijn zit midden in de tuin van de buren. Jasper wil het konijn pakken. De buurvrouw komt de tuin in.
'Wat doe jij in mijn tuin. En wat moet dat konijn hier?' zegt de buurvrouw boos.
'Het konijn is van Sanne. Hij is ontsnapt', zegt Jasper. Jasper wil het konijn pakken. Maar het konijn rent de keuken van de buurvrouw in. Jasper rent ook de keuken in. De buurvrouw er achteraan.
'Wel heb ik ooit, wel heb ik ooit', zegt de buurvrouw. Het konijn zit nu achter het fornuis. Hij wil er niet achter vandaan komen. Sanne is Jasper gevolgd en staat ook in de keuken.
'Oh, ik zie het al jij bent het buurmeisje. Dat konijn is van jou?' vraagt de buurvrouw.
'Jasper kon er niets aan doen. Hij had hem heel goed vast', zegt Sanne.
'Nou ja, het is al goed', zegt de buurvrouw.
'Ik help jullie het konijn te pakken'. De buurvrouw pakt een bezem uit de schuur. De buurvrouw geeft het konijn een zetje met de bezem. Het konijn loopt zo Jaspers armen in.
'Ik heb nog wel een doos', zegt de buurvrouw. Jasper doet het konijn in de doos.
'Ik loop even met jullie mee. Dan kan ik meteen kennismaken met jullie ouders', zegt de buurvrouw.
'Ik logeer hier', zegt Jasper. De buurvrouw lacht en zegt: 'Nou, dat is een spannende logeerpartij'.
De buurvrouw belt aan. Sannes moeder doet open. Ze kijkt verbaasd naar Sanne, Jasper en de buurvrouw.
'Het konijn was ontsnapt. Bij mij de keuken in. Maar we hebben hem gevangen', zegt de buurvrouw. Sannes moeder vraagt de buurvrouw binnen. Jaspers moeder hoort het hele avontuur. Iedereen lacht. Het konijn zit weer veilig in zijn hok.



©Anne de Vries-Neuteboom

zondag 14 februari 2010

De dromedaris en de politie!

De dromedaris en de politie!


Er was eens een dromedaris uit de dierentuin ontsnapt
Hij had bij de groenteboer twee appeltjes gegapt.
De politie was hierover erg boos
Zodat de dromedaris gauw het hazenpad koos.
Hij ging ervandoor en verstopte zich snel
Achter de grote witte auto van tante Nel
Tante Nel zag hem en sprak toen gauw
Ga weg lelijke dief, de politie lust je rauw.
Hij liep door en door en kreeg toen weer dorst
Hij slobberde wat water uit een regenton en heeft daarbij gemorst
Dat vond de eigenaar van de ton niet zo mooi
En riep, als je niet op past dan stop ik je in een kooi
Dat vond de dromedaris weer helemaal niks
Zo vrij rond lopen, dat was pas kicks!
Ondertussen nam hij een hap van zijn appel
En voelde zich meteen iets minder sappel
De politie was nog steeds op zoek naar het enorme beest
Ze waren zelfs al terug naar de dierentuin geweest
Maar daar was onze dromedaris nog niet naartoe
Hij wilde wandelen, zingen en springen en was nog niet moe
De dromedaris liep luid zingend door en door
Maar hij werd nu wel een beetje moe hoor.
Hij was verdwaald en wist niet waar hij was
Tot hij een richting bordje met “dierentuin” las
Hij miste zijn vriendjes de olifant en de leeuw
En bovendien liep hij hier al een hele eeuw
Hij volgde het bordje en kwam al snel
De politie tegen en raakte in de knel.
Gelukkig wist hij weer te ontsnappen
En kon hij zo de dierentuin instappen
Hij staat nu weer vrolijk in zijn kooi
Krijgt iedere dag eten en vers hooi
Hij hoeft nooit meer naar buiten te stappen
Om bij de groenteboer appeltjes te gappen
De politie heeft het zoeken opgegeven
En de dromedaris heeft nu weer een rustig leven…

vrijdag 5 februari 2010

Finist de Valk


Lang geleden was er een rijke handelaar in een dorpje diep in Rusland. Hij was zijn vrouw verloren en woonde samen met zijn drie dochter. De twee oudste dochters hadden alleen maar interesse in feesten en kleren kopen. Zijn jongste dochter, Marya, was de liefste en zorgde voor de huishouding.
Op een koude Russische winterdag ging de handelaar naar de markt en vroeg aan
 zijn dochters wat zij nou eens graag wilden hebben. De twee oudste dochter vroegen om de duurste en mooiste stoffen die er te koop waren om er jurken van te maken, maar Marya wilde niet veel. "Alles wat ik wil hebben" zei zij "is een veer van Finist de Valk"
Toen de handelaar thuis kwam van de markt had hij de duurste, nieuwste en mooiste stoffen meegenomen voor zijn oudste dochters die er maar te vinden waren. 

Jammer genoeg had hij niemand op de markt kunnen vinden die ook maar iets wist van een valk die Finist genoemd werd. Hij had dus niks voor zijn jongste dochter kunnen meenemen.
Op zijn volgende reis ging hij naar een markt nog verder weg van zijn huis. Zijn oudste dochters vroegen nu of hij de duurste en mooiste sjaals mee kon nemen die hij kon vinden.
Marya vroeg maar weer om één ding, een veer van Finist de Valk.
Weer bracht de handelaar de duurste, nieuwste en mooiste sjaals mee voor zijn oudste dochters, en weer kon hij niemand op de markt vinden die ook maar iets wist van Finist de Valk, hoe hij ook zocht en vroeg.
en paar dagen later ging de handelaar weer op weg, nu naar een markt die nog veel verder weg was. Dit keer vroegen zijn oudste dochters of hij de duurste en mooiste oorbellen mee kon nemen die hij maar vinden kon, en Marya vroeg weer maar één ding, een veer van Finist de Valk. Op de markt vond de handelaar de duurste, nieuwste en mooiste oorbellen die er maar te vinden waren. Maar weer kon hij niemand op de markt vinden die ook maar iets wist van Finist de Valk, hoe hij ook zocht en vroeg.
Op weg terug naar huis kwam hij een oude man tegen met een kleine doos in zijn hand."Goeden dag oude man, wat heb je daar in die doos?" vroeg de handelaar.
"Ik heb hier de veer van Finist de Valk" antwoordde de oude man .
De oude man hoorde dit stom verbaast aan en vroeg meteen "Alstublieft oude man, verkoop hem aan mij"

"Deze veer is niet te koop beste man" zei de oude man "maar ik kan hem wel cadeau doen aan een aardige man zoals u"
Toen hij thuis kwam met de veer, kon Marya haar geluk niet op
. Ze rende naar haar kamer en opende de doos. Ze nam de veer eruit en zwaaide hem in de lucht en ineens verscheen Finist de valk. Zij tikte met de veer op de vloer en Finist de valk veranderde in een mooie jonge man. 
Marya en Finist praatte tot diep in de nacht over van alles en nog wat.
De twee oudere dochters hoorden Marya praten met de in haar kamer en zij klopten op de deur en eisten dat zij naar binnen werden gelaten. Voordat de oudste dochters binnen konden komen, veranderde Finist weer in de valk en vloog door het raam naar buiten.
De oudste zusters vonden dus niks in de kamer en wantrouwend verlieten zij de kamer van Marya weer.
De eerst volgende drie nachten kwam Finist de valk binnen gevlogen door het raam van Marya als zij zwaaide met de veer. Maar op de derde nacht zagen de twee oudere zusters Finish wegvliegen. De zusters waren stinkend jaloers en toen Marya even weg was staken zij messen en gebroken stukken glas in het raamkozijn. Marya wist van niks en wachtte zoals de avonden daarvoor op Finist de Valk. Ze was alleen zo moe dat ze in slaap viel en terwijl zij sliep kwam Finist aangevlogen. Hij probeerde door het raam te vliegen maar sneed zich gevaarlijk aan de scherpe voorwerpen die de oudere zusters in het raamkozijn hadden gestoken. Finist de valk riep nog naar Marya "Slaap wel mijn liefste. Ik hou van jou, je zal mij weer vinden". En hij vloog weer weg…

De v
olgende morgen ontdekte Marya de messen en stukken glas die onder het bloed zaten. Ze huilde en riep uit naar Finist. Maar er kwam geen antwoord. Zij besloot om op zoek te gaan naar haar geliefde Finist. Ze liep dag in dag uit door het bos en langs dorpjes op zoek naar haar Finist.
Uiteindelijk kwam ze aan bij een klein hutje.
Een oude vrouw stond in de deuropening en vroeg haar "Waar ga je naartoe mooi meisje?"
Marya antwoordde "Ik ben op zoek naar Finist de valk"
"Oh maar dat is nog een heel eind lopen" zei de oude vrouw. "Ik zal je helpen. Neem deze zilveren schaal en dit gouden ei. Ruil ze niet om voor geld maar ruil ze voor een gesprek met Finist."
Marya nam de Cadeaus aan, bedankte de oude vrouw en ging weer op weg. Onderweg kwam ze nog twee kleine hutjes tegen waarin zusters woonden van de oude vrouw. Zij gaven haar nog twee cadeaus, een gouden naald en een gouden spoel.
Na een tijdje lopen kwam zij bij een groot en mooi paleis. In het dorp bij het paleis hoorde zij dat de prinses uit het paleis met Finist wilde trouwen.
Marya moest hier een stokje voor steken en zij nam dienst in het paleis als bordenwasser om binnen te komen.
Op een avond, na een lange dag hard werken, zat ze op de grond en speelde wat met de zilveren plaat en het gouden ei. Net op dit moment kwam de prinses van het paleis langs en onmiddellijk eiste dat Marya haar de zilveren plaat en het gouden ei verkocht. Marya herinnerde zich het advies van de oude vrouw en zei "Ik kan ze niet verkopen, maar ik kan ze u wel geven als cadeau als u mij deze avond laat spreken met Finist de valk.
De prinses ging akkoord maar ze was wantrouwend en ze st
opte slaappoeder in het eten van Finist.

Later op de avond ging Marya naar Finist kamer en probeerde hem wakker te maken "Finist mijn liefste word wakker". Maar hij was in een diepe slaap en kon niks horen.
De volgende avond gebeurde hetzelfde toen de prinses zag dat Marya met de gouden naald aan het spelen was. Maar ook deze keer was Finist in een diep slaap
Op de derde avond gebeurde weer hetzelfde en gaf Marya het laatste geschenk, de gouden spoel, aan de prinses. Weer ging Marya naar de kamer van Finist en ook deze keer was Finist in een diepe, diepe slaap. Wetend dat zij haar laatste kans had verspeelt begon ze te huilen. Eén van haar tranen viel op de vleugel van Finist. In zijn diepe slaap voelde hij nog het grote verdriet van het meisje. Langzaam werd hij wakker uit zijn diepe slaap, opende zijn ogen en veranderde weer in de mooie jonge man. "Marya mijn liefste, ik ben zo blij om jou te zien".

Zij omarmden elkaar en ontvluchten het paleis van de prinses. Teruggekomen bij het huis van de handelaar betuigden de oudere zusters hun spijt. Marya en Finist vergaven de oudere zusters
Marya en Finist trouwden en de vader gaf een groot feest , en zij leefden nog lang en gelukkig.
EINDE
Bron: Sprookje nu

zondag 31 januari 2010

Het kikkertje en de spin



Het kikkertje en de spin


Er was eens een kikkertje, klein, lief en groen
Die woonde, het is werkelijk waar, in een oude versleten schoen.
Deze schoen stond aan het randje van de sloot
En voor een klein kikkertje was de schoen best groot.
Hij woonde daar samen met zijn vriendinnetje
Ja, lach maar, want het was een heel lief klein spinnetje!
Het spinnetje was met haar acht pootjes razend vlug
En kriebelde het kleine kikkertje lekker op zijn groene rug.
Spinnetje, lief spinnetje wat doe je dan nou?
Ik krijg helemaal jeuk van dat gekriebel van jou!
Het spinnetje hield gauw op met kriebelen,
En begon zomaar ineens te giebelen.
Kikker, oh gekke kikker, wat moet ik dan doen?
Ik verveel me suf in die vieze oude schoen!
Het kikkertje keek even heel erg verbaasd
Maar zei, na even denken, toen heel erg gehaast:
Maar spinnetje, waar wil jij wonen dan?
Je weet dat ik niet zonder het water van de sloot kan.
Het spinnetje keek even om zich heen
Maar wist het antwoord toen meteen!
Ik bouw voor ons daar in de boom een reuzenweb
Zodat ik voor ons straks een heel mooi nieuw huisje heb!
De kikker vond het allemaal best een goed idee
En zwom nog eens een baantje of twee.
Het spinnetje begon te bouwen en te bouwen.
En de kikker begon zijn spulletjes alvast te sjouwen.
Toen het web af was, riep het spinnetje: Klaar!!!
Je kunt met je spullen komen hoor: kom maar!
De kikker pakte zijn tafel en zijn stoel
Zette die in het web en daar viel de boel!!!!!
Pats! Boem! Alles op de grond en door elkaar,
Want die spulletjes waren voor het web natuurlijk veel te zwaar!
Het was duidelijk dat het kikkertje niet in het web kon komen
En dus woont het spinnetje nu alleen tussen de bomen!
Het kikkertje woont weer in zijn schoen
En nu kunnen ze als buurtjes weer leuke dingen doen!

Geschreven door: suzanne





maandag 25 januari 2010

Het vrolijke nijlpaard!!!




Het vrolijke nijlpaard!!!


Ergens in een heel mooi en erg ver land
Woonde een groot beest aan de moerasrand
het was een heel dik en vrolijk nijlpaard
Met, het klinkt wat gek; een krulletje in zijn staart
Alle andere nijlpaarden hadden dit krulletje in hun staart niet
En dat deed ons vrolijke nijlpaard soms wel eens wat verdriet.
Want alle andere diertjes die woonden in het moeras
Plaagden hem er altijd mee, dat hij anders dan de anderen was.
Op 15 mei was het zijn verjaardag
En zijn mama zei dat hij nu wat vriendjes uitnodigen mag.
Dus hij schreef samen met zijn mama aan iedereen een kaart
Aan de olifant, de koe, de leeuw,het varken en het paard.
De olifant schreef een kaartje terug en liet hem al heel gauw weten
Dat hij niet kon komen want hij moest een wedstrijd skaten.
Ook ontving hij een kaartje van de zwart wit gevlekte koe,
"Helaas ik kan niet komen want ik ben toch zo ontzettend moe!"
De leeuw had weer een heel andere smoes,
"ik kan niet komen want ik heb ruzie met mijn poes!"
Het paard wilde niet komen en zei toen maar gauw:
"ik kom toch zeker niet naar de verjaardag van JOU!!!"

Jij bent anders en gek en raar en stom
Jouw staart is niet recht zoals het hoort, maar krom
Er zit een stomme krul in en dat heeft niemand bij het moeras.
Het nijlpaard wou dat hij niet jarig geworden was.
Het nijlpaard moest huilen dikke tranen met tuiten
en ondertussen moest hij ook zijn neus nog eens snuiten.
Maar toen ging de deurbel en wie stond daar voor de deur???
Het was het varkentje, met zijn mooie roze kleur.
"Zeg nijlpaard waarom moet je toch zo huilen?
Je hoeft je toch niet de hele dag te verschuilen?
Trek je niks aan van wat ze zeggen over jouw staart,
Je moet niet huilen, dat zijn ze helemaal niet waard!
Laat ze maar kletsen, ze zijn zelf gewoon dom!
Denk je dat jij de enige bent met zo?n staart, zeg kom!!!
Kijk eens naar die van mij, mijn moeder, mijn vader, mijn zusje en mijn broer.
We hebben allemaal een krulletje, dat is gewoon stoer!!!"
Het nijlpaard kon weer lachen en zingen
En samen met het varken ging hij op het bed springen!
Ze dronken limonade en aten samen heel veel taart
En ze waren voortaan altijd trots op hun krulstaart!!!!


Geschreven door: suzanne 

zaterdag 16 januari 2010

De haan en de zon




De haan en de zon



Er heerst grote beroering op de kippenboerderij. De haan is ziek, hij is zijn stem kwijt en kan morgen dus niet kraaien als de zon opkomt.
De kippen rennen chaotisch heen en weer en kakelen paniekerig, want als hun heer en meester morgenochtend niet kan kraaien, gaat de zon niet op. Ze denken dat de haan met zijn gekraai de zon roept, en zijn bang dat het de volgende dag donker zal blijven.
De volgende ochtend loopt de spanning op de boerderij enorm op. De zieke haan klimt uiteindelijk met veel moeite op de hoge mesthoop en opent zijn bek om te kraaien, maar het lukt niet. Keer op keer probeert hij het, echter zonder succes.
Intussen komt de zon op. De kippen zijn geshockeerd, want de zon verschijnt gewoon, ook zonder het geroep van hun meester! Ze verjagen de haan, de grote bedrieger van de boerderij.
De volgende ochtend slapen de kippen als de zon opkomt, want er is geen haan die hen wakker roept om het wonder van de zonsopgang te aanschouwen.

vrijdag 8 januari 2010

De gouden voetbalschoenen




50 jaar geleden werd Joep geboren, nog maar amper 2 jaar oud ging Joep al mee met zijn opa naar voetbalwedstrijden hier in het dorp.
Het was een arme tijd en opa had er lang voor moeten sparen, maar toen Joep 4 jaar werd en op voetballen mocht, kreeg hij van zijn opa een paar handgemaakte gouden voetbalschoenen.
Maar het waren geen gewone voetbalschoenen, nee het waren magische voetbalschoenen. Elke wedstrijd won het elftal van Joep !
Maar op een dag net voor de wedstrijd was de voetbaltas van Joep verdwenen... en zo dus ook zijn magische voetbalschoenen... heel verdrietig hebben Joep en zijn voetbalmaatjes nog heel lang gezocht naar zijn voetbalschoenen, maar helaas... Daarna verloren ze ook elke wedstrijd, De opa van Joep vond het natuurlijk heel erg maar op een dag had hij een gesprek met het team van Joep, Luister mannen zei de opa van Joep, ook al hebben ze de schoenen gestolen.. Jullie kunnen het !! Heb vertrouwen in jezelf en je teamgenoten, en jullie zullen zeker winnen.... langzaam maar zeker dachten ze over de woorden van opa na... kom op zei Joep we kunnen het !!!
Die dag wonnen ze na een hele lange tijd weer een wedstrijd en nu na 50 jaar zijn de Gouden Magische voetbalschoenen welliswaar nooit meer gevonden, maar Joep en zijn team zijn wel Kampioen geworden !!!!

Geschreven door : Mama Chantal

zondag 3 januari 2010

Sneeuwpop maken met mama




Sneeuwpop maken met mama
Kijk eens naar buiten; zegt mama. Tom en Floor rennen naar het raam. OHH het sneeuwt zegt Floor. Tom rent al naar de kapstok om zijn jas aan te doen; mogen we naar buiten mama? Mama vind het goed en trekt ook haar jas aan. Mama geeft Tom en floor laarzen en doet een sjaal om. Ze zijn klaar om naar buiten te gaan! Tom zegt; we zijn de slee vergeten! mama gaat naar de kelder en pakt de slee eruit. Tom en Floor gaan op de slee zitten en mama trekt ze vooruit. Tom heeft er geen zin meer in en vraagt of Floor mee helpt om een sneeuwpop te maken. dat vind Floor heel leuk en rent Tom achterna. Samen met mama rollen ze eerst een hele grote sneeuwbal, dat is de buik van de sneeuwpop en daarna nog 1 kleinere en dat is dan het hoofd. Is de sneeuwpop al klaar? Vraagt mama. Nee zeggen Floor en Tom. De sneeuwpop moet eerst nog ogen, Tom zoekt 2stenen en stopt die in het hoofd, ook maakt Tom van de stenen een mond. Floor gaat naar binnen en vraagt aan papa om een wortel, die steekt ze dan in het midden van het hoofd. Kijk mama dat is de neus van de sneeuwpop zegt Floor. Dan zegt Tom; we zijn de armen vergeten! Floor en Tom zoeken samen naar twee stokken en steken die dan aan de zijkant van de sneeuwpop. Mama doet haar sjaal af en doet die bij de sneeuwpop om de nek. Zo nu is hij klaar zegt Floor. Papa komt naar buiten en roept dat het eten klaar is. papa kom eens kijken wat wij hebben gemaakt zegt Tom. Papa loopt naar de sneeuwpop toe en zegt ; dat is een hele mooie sneeuwpop, maar een sneeuwpop heeft toch ook altijd een bezem?! Papa haalt de bezem uit de schuur en zet die bij de sneeuwpop neer. Ja zegt Floor: Op school heb ik een tekening gekleurd en die had ook een bezem. Mama en papa gaan alvast naar binnen om de tafel te dekken, en Tom en Floor spelen nog even met de slee in de sneeuw.

Geschreven door: Lovegame

dinsdag 8 december 2009

Wij nemen even vakantie




Wij nemen even vakantie ik zie jullie graag na 1 Januari 2010.
Wij wensen dan ook iedereen een zeer mooi kerstfeest toe en een zalig nieuw jaar.
Om af te sluiten wil ik nog een zeer mooi kerstverhaal publiceren die geschreven en vertaald is door: Dominique Marchand

Stille nacht, tovernacht




Stille nacht, tovernacht
Een kerstverhaal over ware vriendschap
Het was koud, die nacht. Een ijzige wind joeg de sneeuw op en de mensen die nog buiten waren haastten zich. Thuis brandde het vuur in de haard. De tafel was gedekt, de kaarsen waren aangestoken. Het was kerstnacht.

Nog maar één enkele man liep door de verlichte straten. Zijn rug was gebogen en hij liep maar voort door de sneeuw en de kou, zonder zelf te weten waarheen hij ging. Niemand wachtte op hem. Riton had geen familie en geen thuis.

De mensen keken naar hem als hij voorbij ging. Hij lette er niet op. Zonder achterom te kijken, vervolgde hij zijn weg. Hij floot zachtjes voor zich heen en de sneeuwvlokken bleven in zijn baard hangen.

Toch was hij niet alleen in die ijzige nacht... Een hondje liep achter hem aan. Waar kwam hij vandaan? Om zijn nek had hij een halsband met een ster.

Toen Riton het hondje zag, begonnen zijn ogen te stralen. "Ben je verdwaald? Dan kunnen we beter bij elkaar blijven." De hond keek hem aan.

Beschut onder de takken van een grote spar pakte Riton een stuk brood uit zijn rugzak en sneed het in tweeën. "Hier!" zei hij met een glimlach. "Het is een mager maaltje voor een avond als deze, maar meer heb ik niet."

Omdat het Kerstmis was vertelde hij een verhaal dat hij als kind heel mooi had gevonden. Daarna floot hij nog wat. Ook de wind floot. Steeds luider en luider, steeds kouder en kouder. "Kom," zei Riton. Hij zette de kraag van zijn oude, versleten winterjas op. "Laten we schuilen in die hut."

Ze zaten daar een hele poos, lekker warm in het stro. Toen klonk er opeens een stem: "Schrik niet en luister. Ik ben geen hond. Ik ben een tovenaar."

"Jij? Een tovenaar?" zei de oude man verbaasd.

"Vanavond heb ik mezelf in een hond veranderd, omdat ik degene die goed voor me zou zijn wilde belonen," zei de tovenaar. "En jij bent de enige die goed voor me was. Om je te bedanken zal ik je liefste wens vervullen. Vertel me wat die wens is."

"Ik wil geen grote dingen en ik heb niets nodig," zei Riton. "Maar ik heb altijd al een hond gewild."

De tovenaar dacht lang na. Was dat Ritons liefste wens? Toen besloot hij dat hij graag de beste vriend van de oude man wilde zijn. En hij gaf voorgoed zijn toverkracht op.

Heel vroeg de volgende ochtend verliet de oude man de hut om verder te trekken. En zijn vriend, de hond, volgde hem.

Geschreven en vertaald door: Dominique Marchand





donderdag 3 december 2009

Sinterklaasverhaaltje




Sinterklaasverhaaltje.

In haar grote, mooie kamer zat Betty. Ze schreef een brief aan Sinterklaas. Maar wat ze nu eens vragen zou, wist ze warempel niet. Ze had zo veel! Poppen, boeken, een poppenhuis, een keukentje, en nog véél meer.
Het was wel lastig, als je zooveel had, dacht ze.
Eensklaps werd er buiten hard op de deur geklopt.
Betty liet van schrik haar pen vallen. Zou dat de Sint zijn? Ze hoorde het dienstmeisje opendoen. En even later, daar kwam hij de kamer in, de goede Sint. Zijn trouwe knecht volgde.
"Ik kom eens fijn bij jou op bezoek", zei de Sint.
"Het is buiten zo koud. Mijn neus ziet er pimpelpaars van! Maar hier is het heerlijk, ik ga maar dicht bij de haard zitten. Piet, zoek jij eens wat moois uit voor dit meisje. Ze is vlijtig en braaf geweest". En wat haalde Piet te voorschijn?
Een allerliefste, kleine naaimachine! Die had ze nog niet.
"Luister eens, Betty", zei Sint ernstig, "ik heb gehoord, dat jij zo veel speelgoed hebt. Er zijn wel duizenden kinderen, die ik wat wil brengen. Misschien, heel misschien,vergeet ik er wel eens eentje. Wil jij soms een beetje helpen? Als je hoort, dat een kindje niets gekregen heeft, wil jij het dan wat geven?"
"Natuurlijk", riep Betty, "ik kan best wat missen".
Sinterklaas glimlachte blij, toen hij even later het mooie, grote huis verliet. Hij wist, dat hij er
een knechtje bij gekregen had.

Geschreven door: Pierre

maandag 23 november 2009

Er was eens een boer




Er was eens een boer, hij had puppies die hij nog moest verkopen dus hij maakte een atvertentie en zette die op een bord.
hij zette het bord aan de kant naast zijn erf.
net toen hij de laatste spijker erin wilde slagen, trok er iemand aan zijn trui.
de boer keek achterom en zag een kleine jongen.
de jongen zei: meneer ik wil een van u puppies kopen.
de boer antwoordeie puppies kosten heel veel geld en ze hebben veel verzorging nodig.
de jongen liet zijn hoofd even hangen.
hij graaide diep in zijn broekzak en haalde een hand vol kleingeld boven en zei: ik heb 39 cent is dat genoeg om eens te kijken? natuurlijk zei de boer. hij floot een deuntje en riep heel luid dolly!!
uit het hok kwam dolly gevolgt door 4 schattige puppies.
de jongen ging een beetje dichter tegen het hek staan.
opeens kwam er nog een puppie uit het hok gehobbeld.
wanhoopig probeerde hij de andere bij te houden.
de jongen keek op en zei tegen de boer: die wil ik.
de boer antwoorde: jongen, die puppie wil je echt niet hij is nooit in staat om te spelen en te rennen zoals de andere hondjes.
toen liet de jongen zijn handen zakken en begon zijn broekspijp op te rollen.
een stalen beugel langs beiden kanten van het beentje kwam tevoorschijn .
het jongentje zei tegen de boer:weet u meneer ik kan ook niet zo goed spelen en rennen en het hondje heeft toch iemand nodig die hem begrijpt.
de boer nam het het hondje op en gaf het aan het jongetje.
hoeveel kost het vroeg het jongetje aan de boer
de boer antwoordde: het is gratis op liefde staat geen prijs!de jongen nam de puppie mee naar huis en ze leefden nog lang en gelukig.

Geschreven door: eline

maandag 16 november 2009

De ontmoeting met de eenhoorn




De ontmoeting met de eenhoorn
larissa was een dochter van een rijke weduwe, en ze was 16.
ze had ales wat haar hartje begeerde en ze had ook een hartje van goud. haar oma was sinds kort overleden en sinds die dag bad ze iedere avond voor het slapen gaan tot haar oma en vertelde haar wat ze die dag had meegemaakt. op een dag toen ze een boswandeling ging maken hoorde ze luid gehinnik. instinctief volgde ze het geluid en ze kwam bij een open plek in het bos aan. wat ze zag was echt ongelooflijk. er was een eenhoorn die met haar hoorn vast zat in het hout. dus larissa hielp het dier en nam het mee naar haar huis. ze riep haar moeder en die kwam gelijk naar buiten. och me lieve kind, zei ze. wat heb je me nu? wat een lief dier zeg! en ze aaide het jong. hoe kom je daar aan larissa? ow mam, je gelooft het nooit! ik hoorde haar gehinnik en ging er op af, en toen kwam ik uit bij een open plek midden in het bos, en zag ik haar met haar hoorn vast zitten in het hout! zou ik haar mogen verzorgen tot ze weer wat kracht heeft? ow mijn lieve kind, zei haar moeder. tuurlijk mag dat!zet haar maar in de oude paarden stal naast het huis. dus zo gezegt zo gedaan. larissa ging aan de slag: ze legde lekker veel en vers hooi in de ruime stal, en gaf haar te eten en drinken. dank baar gaf de eenhoorn een iefdevol stootje tegen de arm van larissa. weet je wat? zei larissa tegen de eenhoorn. ik noem je daysie. opgewonden hinnikte daysie naar larissa. larissa had een witte vacht, met een roze gloed over haar mooie lange manen. haar hoor had een zachte gouden gloed. de eerste nacht sliep larissa met deken en al bij daysie in de stal. de volgende dag werd larissa waker met daysie die naast haar lag. larissa ging haar manen en staart helemaal uitborstelen. toen larissa klaar was ging larissa naar haar moeder om met haar te ontbijten. och kind, zei haar moeder. wat ben ik toch blij voor je. dank je moeder, zei larissa. ik ga vandaag met daysie, naar het bos om te zorgen dat ze kan bewegen. toen larissa dus met daysie buiten stond liet daysie blijken dat ze het wel leuk zou vinden dat larissa op haar rug zou gaan zitten. dus voorzichtig ging larissa op haar rug zitten en ze gallopeerden het bos in. maar het werd al snel donker en larissa hoorde het gehuil van wolven!! dus ze fluisterde in daysie's oor: kom op meisje! je kan het! ren voor ons leven terug naar mijn huis! daysie begreep het en toen ze al een roedel wolven zagen gallopeerde daysie zo snel als de wind. maar ze werden al snel gevolgt! kom op meisje, je kunt het!! sneller!! toen ze het huis al voor zich zagen liggen riep larissa om haar moeder, en haar moeder die lekker warm voor de openhaard zat met de poes op schoot hoorde het. ze deed de deur open en liep naar buiten. toen ze larissa met daysie aan zagen galloperen met de wolven achter zich aan liet ze larissa en daysie snel binnen en deed de deur meteen achter hun dicht. daysie moest snel voor de openhaard gaan liggen want dat arme dier was doodop. larissa verzorgde haar vol liefde en hield haar warm door een deken over haar heen te leggen. ze hoorde van buiten nog het gejank van de wolven die zich terug trokken.

toen daysie weer beter was liet larissa haar vrij, maar omdat larissa iedere dag daysie weer terug vond in de stal hield ze haar. en zo leefde ze nog lang en gelukkig.

Geschreven door: Merel van Laar

maandag 9 november 2009

Pimmie het hertje




Pimmie
Pimmie is een hertje dat vaak wordt gegrepen door Tommie, een leeuw. Op een dag, wanneer de poging van Tommie weer mislukt, zegt Pimmie: "Tommie, Je vindt het misschien raar als ik het aan je vraag, maar wil je me alsjeblieft niet meer vangen?" Tommie moest eerst zacht lachen. Daarna ging het steeds harder. Pimmie snapte de grap niet. "Wat is er nou zo grappig?" vroeg Pimmie. "Ik, uit jouw buurt blijven? Ik zal niet rusten tot ik jouw gevangen heb." Zegt Tommie. Pimmie zucht. "Het zal je toch nooit lukken. Al jouw pogingen om mij te vangen mislukken altijd." Tommie lachte. "Nou echt niet. Morgenavond zal het me lukken, let maar op." Pimmie slikt. Ze moet weer een plan verzinnen om hem te slim af te zijn. Maar dat gaat moeilijk, als jij het hert bent en hij de leeuw. Toch weet Pimmie altijd wel wat te bedenken om Tommie tegen te houden. En meestal werkt het nog ook! Pimmie heeft opeens een heel goed plan. Hij zal die Tommie een lesje leren, en hij weet precies hoe! De volgende ochtend vroeg, loopt Tommie over het gras. Hij ziet een bordje staan met: pas op! je kan doorzakken door de modder! maar hier trapte Tommie niet in, en voordat hij het wist, was hij er al bijna ingezakt. "Help, help!" roept hij. Ik kom uit de bosjes vandaan en trek hem met alle kracht uit de modder. Even later, als ze samen op beide benen op de grond staan, zegt Tommie: "Ik zal je niet meer vangen, na je dit voor me hebt gedaan. Zullen we vriendjes worden?" Pimmie glimlacht. Zijn plan is gelukt. "Ja, dat wil ik zeker!"

geschreven door: Caya Bloem